A Enfermidade de Crohn é unha enfermidade inflamatoria crónica que afecta ao aparato dixestivo. Forma parta do grupo coñecido como Enfermidade inflamatoria intestinal (EII), xunto coa colite ulcerosa.
Esta patoloxía provoca inflamación en diferentes partes do tubo dixestivo, especialmente no intestino delgado e no intestino groso, o que pode causar dor abdominal, problemas dixestivos e outros síntomas que afectan á vida diaria das persoas que a padecen.
Que é a enfermidade de Crohn?
A enfermidade de Crohn prodúcese cando o sistema inmunitario provoca unha inflamación persistente no tracto dixestivo. Esta inflamación pode afectar ás capas profundas do intestino e provocar complicacións.
Síntomas principais
Os síntomas poden variar dependendo da gravidade da enfermidade e da parte do intestino afectada. Os máis frecuentes son:
Dor abdominal
Diarrea persistente
Cansazo extremo
Perda de peso
Febre
Sangue nas feces
Falta de apetito
En casos máis graves tamén poden aparecer inflamacións nas articulacións, problemas na pel ou nos ollos.
Causas e factores de risco
As causas exactas da enfermidade de Crohn non se coñecen completamente, pero os investigadores cren que inflúen varios factores:
Factores xenéticos: pode existir predisposición familiar. Sistema inmunitario: o corpo pode reaccionar de forma incorrecta contra bacterias do intestino. Factores ambientais: a dieta, o estrés ou o tabaco poden aumentar o risco.
Tratamento
Actualmente non existe unha cura definitiva para a enfermidade de Crohn, pero existen tratamentos que permiten controlar os síntomas e reducir a inflamación.
O obxectivo do tratamento é conseguir períodos de remisión, nos que os síntomas desaparecen ou se reducen moito.
Vivir con enfermidade de Crohn
Aínda que é unha enfermidade crónica, moitas persoas con Crohn poden levar unha vida relativamente normal se seguen o tratamento adecuado e realizan controis médicos regulares.
A artrose é a enfermidade articular dexenerativa, crónica e a máis frecuente na poboación adulta. Prodúcese polo desgaste do cartilaxe articular. A pesar de que este proceso de desgaste foi vinculado ao envellecemento durante moito tempo hoxe en día enténdese como unha condición na que inflúen factores como xenéticos, metabólicos e ambientais.
O cartilaxe é o tecido que recobre os extremos dos osos nas articulacións. Cando se desenvolve a artrose o cartilaxe perde as súas propiedades e incuso pode desaparecer facendo que os extremos de ambos osos rocen directamente, producindo dor.
Habitualmente localizase na columna cervical e lumbar, algunhas articulacións do ombreiro e dos dedos das mans, a articulación da raíz do polgar, a cadeira, o xeonllo e a articulación do comezo do dedo gordo do pe.
Cales son os síntomas?
O síntoma máis frecuente é a dor. Esta dor soe aparecer cando se exixe un esforzo a articulación danada e xeralmente empeora a medida que avanza o día. Este dor pode aparecer co repouso ou descanso se a enfermidade avanza.
Na artrose da columna vertebral, prodúcese dor de pescozo ou da rexión lumbar, dificultade para o movemento e contractura dos músculos da rexión afectada.
Outros síntomas son as deformidades articulares ou as limitacións da mobilidade con dor á presión, estralos e crepitacións da articulación.
Síntomas habituais
Dor articular
Deformidade articular
Inflamación nas articulacións
Rixidez
Orixe
Esta enfermidade non é hereditaria pero si que ten un compoñente de risco xenético.
A artrose comeza con unha alteración na cartilaxe que protexe as superficies articulares provocando a súa dexeneración. Este dano inicial pode provocar respostas celulares que intenten reparar a cartilaxe pero a miúdo son desadaptativas.
Finalmente a cartilaxe deteriórase e os osos que están debaixo poden rozarse o que leva a formación de esporóns óseos (osteofitos) nos bordes da articulación e causa dos síntomas característicos.
Factores que favorecen a artrose
Existen factores de risco que favorecen esta enfermidade, hai algúns que podemos evitar pero outros que non son modificables.
Os factores non modificables son a idade, o sexo, a xenética e as deformidades óseas. O risco desta enfermidade aumenta a medida que cumprimos anos, é moi común que esta enfermidade apareza despois dos 65 anos. Tamén as mulleres despois da menopausa son máis propensas a padecela.
Pero así como hai factores non modificables tamén hai outros que son modificables como a obesidade, as lesións, a sobrecarga repentina ou o tabaquismo. Con obesidade podemos cargar sobre articulacións danadas que aumenta a posibilidade de que produzan proteínas inflamatorias. As lesións ou sobrecargas incitan a estas enfermidades por bruscos movementos ou traballos forzados. Por último o tabaquismo inflúe ao deterioro articular por o seu efecto oxidante.
Outros factores poden ser enfermidades metabólicas como a diabetes ou a inflamación que contribúe ao deterioro articular por o seu efecto oxidante.
Tipos segundo a zona infectada
Artrose de pelve: Os síntomas máis habituais son a dor na ingua, muslo ou glúteo, rixidez ao levantarse ou perda de mobilidade na cadeira.
Artrose cervical: Desgaste das articulacións e cartilaxes das vértebras do pescozo. Os síntomas mais comúns son dor no pescozo, rixidez cervical, estralos e mareos.
Artrose lumbar: Localízase nas vértebras da zona baixa das costas. Os síntomas mais comúns son a dor na parte baixa das costas, rixidez lumbar ou sensación de fricción.
Artrose de man: Localízase nos dedos e na base do polgar, os síntomas mais comúns son a dor na articulación, rixidez, inflamación ou vultos.
Artrose de xeonllo: Localízase na cartilaxe que une os ósos da articulación do xeonllo. Os síntomas son dor de xeonllo, inflamación ou rixidez.
Diagnóstico
O diagnóstico desta enfermidade realízase a través do historial clínico e a exploración física. Algúns casos necesitan probas complementarias.
Estas probas poden ser análises do líquido sinovial, para ver se presentan derrame articular. Tamén se utilizan radiografías que mostran o estreitamento do espazo articular, osteofitos e cambios nos osos.
Tratamento
O tratamento adoitase basear en aliviar a dor e mellorar a función articular.
Tratamentos non farmacolóxicos: Estes adoitan ser os máis importantes e a clave para aliviar a dor. Normalmente soen ser exercicios e fisioterapia que axudan a fortalecer músculos e mellorar a flexibilidade. Tamén é necesario controlar o peso para poder reducir a carga sobre as articulacións.
Tratamentos farmacolóxicos: Os analxésicos soen ser os mellores para reducir a dor coma por exemplo o paracetamol. Tamén para reducir a inflamación pódenos receitar antiinflamatorios como o ibuprofeno.
O noso corpo está formado polo sistema óseo, que se encarga principalmente de proporcionar soporte ao corpo. Como outros sistemas, este pódese ver afectado por distintas afeccións, entre as que destaca a enfermidade de Paget.
En que consiste?
Esta enfermidade é un trastorno crónico que pode ser de dous tipos: monostótica, se afecta a un só óso; ou polostiótica, se afecta a varios ósos. Provoca un alteramento no proceso de descomposición e crecemento do óso, facendo que este se volva máis grande e á vez máis débil o que facilita que se deforme e se fracture. Esta patoloxía pode afectar a calquera óso, aínda que os máis propensos a sufrila son: a pelves, o cranio, a columna vertebral, o fémur e a tibia.
A enfermidade pode estar determinada pola idade, xa que esta desenvólvese na etapa adulta e normalmente en persoas maiores de 50 anos. Tamén é máis común en homes que en mulleres e nas zonas de Inglaterra, Escocia, Europa central e Grecia. Outro factor de risco son os antecedentes familiares que fan que sexa máis probable que se desenvolva a enfermidade.
Causas da enfermidade de Paget.
Esta patoloxía prodúcese por un desequilibrio na función dos osteoclastos, encargados de destruír e reabsorber o óso vello, e os osteoblastos, encargados de formar o novo óso. Estas dúas células vólvense hiperactivas, incrementando así a remodelación do óso.
A pesar de isto, as causas que provocan este desequilibrio aínda non están moi claras, pero algúns científicos pensan que pode estar provocada por factores ambientais ou xenéticos, porque hai varios xenes que parecen estar relacionados e porque é común que máis de un membro dunha familia a sofra. Tamén se ten asociado con algúns virus como o do sarampelo e o da rubéola.
Síntomas.
En moitas ocasións esta enfermidade é asintomática, pero cando ten síntomas estes son habitualmente confundidos con os da artrite posto que son similares. Algún de esos síntomas son:
Dor ósea, debido ao agrandamento do óso e as microfracturas que se producen pola súa fraxilidade.
Inflamación e deformación dos ósos: sobre todo aparecen arqueados os dos brazos e os das pernas, provocando estes últimos coxeira. Tamén pode causar un agrandamento do cranio o que pode derivar en xordeira ou mareos, e cando ocorre na columna vertebral provoca a aparición dunha xiba.
Dor articular, debido a que os ósos afectados poden exercer unha maior presión nelas, desgastando a cartilaxe.
O crecemento do óso fai que aumente a cantidade de vasos sanguíneos nel, e que así aumente nese zona a temperatura.
Ademais, a enfermidade de Paget pode causar fracturas, deformidades, e outras patoloxías como artrite, problemas neurolóxicos, distintos problemas cardíacos ou incluso cáncer de óso.
Diagnóstico e tratamento
Esta enfermidade diagnostícase mediante analíticas do sangue, radiografías e gammagrafías óseas.
Unha vez diagnosticada, pode ser tratada con distintos medicamentos que controlan a formación e descomposición excesiva de óso, analxésicos, antiinflamatorios, cirurxía, fisioterapia ou dieta e suplementos.
As cambras son contraccións bruscas, breves e involuntariasdun músculo ou dun grupo de músculos que poden
aparecer sen previo aviso. O músculo ténsase de
golpe e queda ríxido así durante uns segundos ou incluso un par de minutos. Aínda que poden ser moi dolorosas e deixarnos inmóbiles un tempo, non adoitan ser perigosas.
Aparecen con máis frecuencia cando facemos
deporte, cando nos esforzamos máis do habitual ou cando fai moita calor. Ademais, certos medicamentos ou algunhas enfermidades poden favorecer a súa aparición. Son moi comúns, e case todo o mundo as experimentou algunha vez, especialmente despois de facer exercicio ou durante a noite.
O lado
positivo é que a maioría das cambras melloran soase pódense tratar
facilmente con medidas básicas de autocoidado.
Síntomas
A máis
habitual é que aparezan nas pernas, especialmente nos xemelgos. A
dor é intensa mentres dura a cambra, e despois a zona pode quedar algo dorida durante unhas horas ou incluso un día. Aínda que son molestas, adoitan
ser episodios curtos. Tamén poden ocorrer noutras partes do corpo, como:
Coxas
Pés
Mans
Brazos
Abdome
Ao longo da súa caixa torácica
Cando debería preocuparme?
Na maioría
dos casos non é necesario ir ao médico. Aínda así, si se recomenda consultar
cun profesional se as cambras:
Son severas.
Veñen acompañadas de inflamación, tumefacción ou cambios na pel.
Tamén poden
estar relacionados con certos problemas de saúde:
Mala circulación nas pernas, que provoca dor
tipo pinchazo mentres se fai exercicio.
Opresión dun nervio, sobre todo na columna, que
causa dor ao camiñar e mellora ao inclinarse cara adiante (por exemplo,
apoiado nun carro da compra).
Baixos niveis de electrólitoscomo potasio, calcioou
magnesio na sangue (por exemplo, ao final do embarazo). Algúns medicamentos que aumentan a micción tamén poden reducir
estes minerais no corpo.
En persoas con diabetes,
problemas de nervios, fígado ou tiroide.
En situacións de sobrepeso.
Como se poden previr?
A boa
noticia é que hai varias formas sinxelas de reducir o risco de ter cambras:
Hidratación constante: bebe auga suficiente durante o día. Se fai calor ou fas deporte, as bebidas deportivas poden axudarte a reemprazar os electrólitos perdidos.
Estiramentos: é recomendable estirar os
músculos, tanto antes como despois da actividade física.
Mentres fas exercicio, evita esforzarte máis do debido sen estar preparado.
Antes de durmir, facer estiramentos ou uns
minutos de exercicio suave (como bicicleta estática) pode axudar a evitar as cambras nocturnas.
A enfermidade osteoxénese imperfecta ou tamén coñecida como enfermidade dos ósos de cristal é unha enfermidade hereditaria do tecido conxuntivo a cal dana o óso de forma que produce fraxilidade nel o que fai que fracture, e a súa masa ósea é máis baixa do normal. Está prodúcese por unha mutación do xene é dicir hai un cambio no ADN, código o cal conten as instrucións para construír e facer funcionar todo o noso corpo, neste caso afecta ao coláxeno tipo 1, a cal é unha proteína fundamental para a estrutura dos ósos e outros tecidos conectivos, por esta razón esta enfermidade non se pode previr.
TIPOS DE OSTEOXÉNESE IMPERFECTA
Actualmente existen 11 tipos de osteoxénese, dependendo da fraxilidade dos ósos e do grao de deformidade, os máis frecuentes son:
TIPO 1: É a forma máis común e leve. Adoitan transmitirse como unha enfermidade herdada en forma dominante, é difícil de diagnosticar xa que non hai moitos síntomas como a deformidade e as fracturas predominan aparecer na puberdade.
TIPO 2: É a forma máis grave. Transmítese como unha enfermidade herdada en forma recesiva. Este tipo no caso dos bebes é perigoso xa que non asegura un parto normal e seguro polo motivo de que os óso teñen unha deformidade severa e unha debilidade neles.
TIPO 3: É unha forma aínda máis grave que o tipo dous pero non chega a ser letal. Transmítense como unha enfermidade herdada en forma dominante. O seu diagnóstico anticipado é grave debido a curvatura e a fraxilidade das extremidades inferiores. Este tipo pode provocar discapacidade física, o que obriga a usar unha cadeira de rodas.
TIPO 4: É moi similar ao tipo 3 pero non chega a ser tan grave. Transmítese como unha enfermidade herdada en forma dominante. Afecta á altura e ás veces causa deformidades óseas e perda de audición na idade adulta.
SÍNTOMAS:
Os síntomas desta enfermidade varían de leves a graves, aínda que non todos afectan só aos ósos; os pacientes tamén poden experimentar outros síntomas como:
As esclerosas son azuis ou agrisadas na infancia; no caso do tipo 1, debido a que non é tan grave, pode normalizarse co paso dos anos.
Perda de audición progresiva, que xeralmente ocorre ao chegar á idade adulta.
Dentes fráxiles, que poden aparecer translúcidos ou marróns, desgástanse máis do habitual co paso do tempo e tenden a romperse con máis facilidade.
Macrocefalia (aumento anormal da circunferencia da cabeza, por enriba do que corresponde para a idade e sexo).
Fraxilidade ósea (síntoma máis característico, o cal se ocasiona sen causa aparente)
DIAGNÓSTICO:
Podemos obter un diagnóstico na etapa prenatal (cando o bebe aínda non naceu), na cal faise unha ecografía, xa que así podemos detectar una osteoxénese de tipo 2 polas fracturas ou curvaturas óseas do feto, non obstante tamén se pode coller unha mostra de vilosidades coriónicas, as cales extráense do líquido amniótico ou do tecido placentario e realízase probas xenéricas para confirmar unha mutación, e na etapa postnatal (cando o bebe xa naceu), na cal o diagnóstico baséase na presenza de síntomas como nas probas de radiografía a cal serve para identificar estruturas óseas anormais, características desta enfermidade, tamén se pode facer unha biopsia na pel para analizar o coláxeno e por último fanse probas xenéticas cunha mostra de sangue as cales confirman unha mutación no xene.
TRATAMENTO:
Para esta enfermidade non existe unha cura, non obstante, existen diferentes tratamentos os cales axudan a levar unha vida máis ou menos normal como:
Os bisfosfonatos, medicamentos que fan que os ósos perdan menos masa e se volvan máis fortes, porque frean a destrución do óso vello mentres o corpo crea óso novo. Axudan a reducir a dor e as fracturas.
Suplementos de calcio e vitaminas D no caso de ter unha deficiencia.
Cirurxía, no caso de ter unha deformidade progresiva ou fracturas que se repiten con frecuencia nos ósos longos das extremidades, colócanse filamento metálicas para proporcionar soporte neles.
Osteotomía, para corrixir a deformidade nos ósos, pódese realizar un procedemento cirúrxico, no cal fanse varios cortes nos ósos e se fixan mediante cravos telescópicos; este procedemento habitúase facer no fémur e na tibia.
Fisioterapia, para desenvolver forza muscular, aumentar a capacidade física e a mellorar a respiración.
Exercicio de baixo impacto, como a natación, para aumentar a resistencia ósea e a forza muscular.
O peor de facer exercicio non é o esforzo, senón acordarse dos músculos ao día seguinte. Todos tivemos algunha vez maniotas, esa dor intensa que aparece despois dun día de actividade física, que non che deixa andar con normalidade, levantar un peso ou incluso agacharte. Unha auténtica tortura, pero... que son e por que aparecen?
As maniotas son un dor muscular que aparecen entre as 24 e 72 horas de facer exercicio intenso ou ao que non estás acostumado. A súa intensidade soe aumentar ata as 48 horas e logo vai desaparecendo pouco a pouco en uns 3 ou 4 días.
Por que aparecen?
Aínda que non se sabe con certeza cal é a causa exacta, existen varias teorías sobre por que aparecen as maniotas. A máis aceptada é a que di que se deben a pequenas roturas nas fibras musculares, que se producen cando facemos un esforzo ao que o noso corpo non está acostumado. Estas microrroturas provocan inflamación e, como resultado, aparece a dor e a rixidez.
Ademais, tamén se pensa que poden influír outros factores, como o aumento da temperatura nos músculos, a acumulación de substancias que irritan as terminacións nerviosas ou a formación de cristais de ácido láctico. Aínda así, as microrroturas musculares seguen sendo a explicación máis aceptada polos expertos.
Son perigosas?
As maniotas non son malas para a saúde, de feito son unha sinal de que o corpo está adaptándose ao esforzo e mellorando. Cando faise un novo exercicio ou máis intenso do normal, os músculos sofren pequenas roturas nas fibras e posteriormente o corpo as repara.
Porén, é moi importante distinguir entre a dor normal das maniotas e o dor dunha lesión. Se a dor é moi intensa, dura máis dunha semana, ou aparece acompañada de inflamación forte, hematomas ou dificultade para moverse, entón pode ser unha contractura ou unha rotura muscular.
Zonas máis comúns onde aparecen as maniotas
Aparecen nas zonas que máis foron traballadas ou nas que non se está acostumado a usar tanto. Por exemplo, nas pernas é onde máis se notan, sobre todo nos cuádriceps, nos glúteos e nos xemelgos, despois de correr, facer sentadiñas ou subir moitas escaleiras. Tamén é bastante común sentilas nos brazos e nos ombros, sobre todo se se fixo exercicio con pesas, flexións ou natación. Outro lugar onde tamén aparecen moito é na zona abdominal, cando se comeza a traballar os abdominais ou se fan pranchas, xa que son músculos que non se usan tanto no día a día.
As maniotas adoitan ser máis fortes canto máis intenso ou longo foi o exercicio, e van aumentando pouco a pouco ata chegar ao seu punto máximo entre as 24 e 48 horas despois da actividade física. A partir dese momento, a dor vai diminuíndo pouco a pouco e normalmente desaparece ao redor do cuarto día.
Os principais síntomas das maniotas son:
Un dor que aparece un tempo despois de facer exercicio e que se nota sobre todo nas zonas onde os músculos se unen cos tendóns
Moita máis sensibilidade, incluso sentindo dor con movementos leves
Diminución da flexibilidade e da amplitude de movemento do músculo afectado
Menor forza muscular
Sensación de debilidade no músculo traballado
Rixidez e inflamación que dificultan moverse con normalidade
A mellor forma de evitar que aparezan as maniotas é preparar o corpo antes de facer calquera exercicio. É moi importante facer un quentamento porque axuda aos músculos a activarse e reduce o risco de pequenas roturas. Tamén é importante ir aumentando pouco a pouco a intensidade do exercicio e non facer esforzos aos que o corpo non está acostumado.
Tamén é fundamental estirar despois de facer o exercicio xa que así os músculos mantéñense máis flexibles e a recuperación é máis rápida. E non nos podemos esquecer da auga e dunha boa alimentación: beber suficiente e comer alimentos que proporcionan proteínas e enerxía axuda ao corpo a recuperarse mellor.
O corpo ás veces sofre batallas interiores que case non se notan. A artrite reumatoide é unha desas loitas que transforma tarefas moi sinxelas en verdadeiros retos. Trátase dunha enfermidade duradeira no tempo e que non desaparece por si soa. Aínda así, cando se aplican os tratamentos recomendados a tempo é posible controlar os síntomas e evitar que avance.
Que é a artrite reumatoide?
A artrite reumatoide é unha enfermidade na que o sistema inmunolóxico, por erro, ataca ás articulacións e provoca dor, inflamación e rixidez. Afecta principalmente ás mans, ó pulso e ós pes, e ata pode chegar a deformar as articulacións.
Que lle pasa exactamente ás articulacións?
No interior das articulacións hai unha membrana
denominada sinovial. A súa función é producir líquido que lubrica e permite o movemento sen dor. Na artrite reumatoide, esta membrana inflámase continuamente, o que causa dor, rixidez, inflamación visible e zonas quentes e ata deformacións das articulacións e perda de mobilidade.
Algo característico de esta enfermidade é que afecta de forma simétrica: se afecta a o pulso dereito tamén vai a a afectar ao pulso esquerdo.
Causas
Non se coñece con exactitude as causas da artrite reumatoide pero si se coñecen algúns factores que aumentan o risco de sufrila.
A xenética: xa que certas variantes xenéticas relacionadas co sistema inmunitario aumentan a probabilidade.
Sexo: pode afectar tanto a homes como a mulleres, pero é máis común en mulleres.
Idade: pode manifestarse a calquera idade, nos nenos e adolescentes como unha forma de artrite chamada artrite idiopática xuvenil, e máis común entre os 30 e 60 anos.
Un dos factores ambientais máis relacionados coa enfermidade é o tabaco.
Hormonas: os cambios hormonais tamén poden influír,o que explica que sexa máis común en mulleres.
Síntomas
Os síntomas máis habituais son:
Dor e rixidez nas articulacións
Inflamación e calor nas zonas afectadas.
Fatiga e malestar xeral
En casos avanzados, deformación das mans, pes...
A medida que a enfermidade avanza os síntomas poden estenderse a outras articulacións e a moitas persoas tamén lle afecta a máis áreas como:
pel
ollos
pulmóns
corazón
tecido nervioso
sangue
Diagnóstico
Nas fases iniciais da enfermidade é moi complexo diagnosticala. Os médicos combinan distintas probas:
Análises de sangue: os médicosbuscan marcadores como o factor reumatoide ou anticorpos anti-CCP que adoitan estar presentes en persoas que padecen esta enfermidade, aínda que nos en todas.
Exploración física para ver que articulacións están afectadas, se hai dor ao movemento e tamén rixidez. Miran se a dor é simétrica xa que é algo característico desta enfermidade.
Radiografías, ecografías ou resonancias que permiten comprobar se hai danos nas articulacións e ata que punto están deformadas incuso antes de que se presente externamente.
É moi importante un diagnóstico precoz para evitar que a enfermidade se complique.
Tratamentos
A artrite reumatoide é unha enfermidade que non ten cura. Aínda así hai moitos tratamentos eficaces para controlala e impedir que vaia a máis. Estes son:
Fármacos antiinflamatorios: estes axudan a reducir a dor e a inflamación en períodos de brote.
FAMEs (fármacos modificadores da enfermidade): coma o metotrexato. Son fundamentais porque frean o avance dos danos nas articulacións.
Terapias biolóxicas: son tratamentos máis modernos que actúan sobre moléculas concretas do sistema inmunitario. Son moi efectivas cando xa non funcionan os medicamentos tradicionais.
Exercicio e fisioterapia: manter o movemento é fundamenta. Axuda a fortalecer os músculos e a evitar a perda de mobilidade.
Vida diaria coa enfermidade
Vivir con artrite reumatoide é algo complexo porque os síntomas non son constantes: hai días mellores e días peores, por iso é moi importante ter rutinas e facer exercicio para manterse activo, mellorando así a mobilidade e reducindo a inflamación.
Tamén é clave coidar a alimentación, tomar alimentos ricos en omega-3, moitas froitas e verduras e evitar os ultraprocesados. Outro aspecto importante é saber detectar cando estás canso e parar, tamén usar obxectos que faciliten algunhas tarefas que requiran moito esforzo.
O apoio máis importante é o emocional e o social, que é o que te axuda a afrontar mellor os momentos complicados.
Mitos sobre a artrite reumatoide
Cando se fala desta enfermidade moitas persoas atribúenlle frases que son totalmente falsas, que ata xerán confusión. Os mitos máis destacados son:
" É unha enfermidade de xente maior": Isto é falso. Aínda que pode aparecer en persoas maiores , a artrite reumatoide é unha enfermidade autoinmune e pode comezar en adultos, novo e ata adolescentes xa que non está relacionada co desgaste das articulacións.
"A dor vai e vén, así que non é nada serio": Moitas persoas teñen períodos mellores e períodos peores, pero iso non significa que a enfermidade sexa leve. Se non se trata a tempo a inflamación pode producir danos irreversibles.
A artrite reumatoide é unha enfermidade complexa, pero hoxe en día coñécese moito mellor ca antes. Se se diagnostica a tempo e se lle indique un tratamento axeitado, pódese controlar e evitar que avance e que provoque danos a longo prazo.
É moi importante informarse para entender esta enfermidade tanto se a sofres como se tes persoas próximas que a sofren.
.jpg)
.png)
.jpg)
.jpg)
