Amosando publicacións coa etiqueta saúde. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta saúde. Amosar todas as publicacións

mércores, 3 de xuño de 2026

LADRÓN DE RECORDOS





 


E se os teus recordos comezasen a desaparecer pouco a pouco sen que poidas evitalo? O Alzheimer é unha enfermidade que non só borra a memoria, senón tamén parte da identidade dunha persoa.

É un trastorno neurodexenerativo que afecta ao cerebro e provoca un deterioro progresivo das funcións cognitivas, especialmente da memoria.

COMO OCORRE

O Alzheimer vai danando o cerebro pouco a pouco por dous lados. 

Por unha parte, a proteína 

beta amiloide acumúlase fora das neuronas e forman placas que dificultan que se poidan comunicar entre elas. Ao mesmo tempo, outra proteína chamada tau afecta ao interior das células: desordénanse e créase unha especie de enredos que impiden que os nutrientes circulen con normalidade, facendo que as neuronas vaian morrendo.




Co paso do tempo, todo isto provoca que o cerebro se vaia encollendo, o que se coñece como atrofia cerebral. Este proceso adoita comezar no hipocampo, que é a zona relacionada coa memoria, e despois esténdese a outras partes do cerebro. Por iso, a persoa vai perdendo pouco a pouco os recordos, a súa identidade e tamén a capacidade de ser autónomo.

A QUEN AFECTA


O Alzheimer adoita afectar ás persoas maiores, sobre todo a partir dos 65 anos. 

É unha enfermidade que aparece a medida que aumenta a idade, polo que o envellecemento é o principal factor de risco.

Aínda que é pouco frecuente, tamén pode presentarse en persoas máis novas, normalmente por causas xenéticas, antecedentes familiares, problemas cardiovasculares ou levar un estilo de vida pouco saudable.

O Alzheimer en persoas novas é máis difícil de detectar, xa que os síntomas poden confundirse con estrés, ansiedade ou problemas de concentración. Aínda así, co tempo aparecen os mesmos problemas que nas persoas maiores: perda de memoria, dificultades para organizar tarefas e cambios na linguaxe ou no comportamento.

EVOLUCIÓN

O Alzheimer non comeza xusto no momento no que aparecen os primeiros síntomas. É un proceso moi lento que pode levar anos ou décadas desenvolverse sen que a persoa se decate.

Os científicos dividen esta evolución en tres etapas principais, nas que pouco a pouco se vai perdendo cada vez máis capacidade.


  • Fase leve: Os síntomas céntranse sobre todo na memoria recente. A persoa comeza a repetir preguntas, esquécese de cousas que acaban de ocorrer ou ten máis dificultades para atopar palabras no medio dunha conversa. Aínda así, nesta etapa conserva bastante autonomía, e moitas veces estes despistes atribúense ao estrés ou á idade. 
  • Fase moderada:É a máis longa e o deterioro faise máis evidente. Xa non afecta só á memoria, senón tamén á linguaxe, á orientación e ao razoamento. A persoa pode perderse en lugares coñecidos, necesitar axuda para tarefas cotiás como vestirse ou preparar comida, e é frecuente que aparezan cambios de ánimo ou episodios de confusión.
  • Fase avanzada: Aquí o dano cerebral é moito máis xeneralizado. A comunicación practicamente desaparece, non recoñece ás persoas do seu entorno e a dependencia é total. Nesta etapa, o corpo tamén vai perdendo capacidade para funcionar con normalidade, polo que son necesarios coidados constantes durante todo o día.

TRATAMENTO

Non existe unha cura para o Alzheimer, pero hai tratamentos que axudan a mellorar a calidade de vida das persoas que o padecen e poden moderar un pouco a evolución da enfermidade.

Os medicamentos son moi importantes e poden mellorar temporalmente a memoria, a atención ou a capacidade de realizar tarefas diarias. 

Tamén son moi importantes as terapias non farmacolóxicas, xa que, grazas a exercicios de memoria, actividades de estimulación cognitiva e xogos mentais, axudan a manter o cerebro activo o maior tempo posible. 

O coidado da persoa é fundamental, xa que o apoio da familia ou de coidadores axuda a manter a súa seguridade, autonomía e benestar emocional. 

















luns, 23 de marzo de 2026

ENTRE DOR, INFLAMACÍON E ALGO MÁIS...

 


A Enfermidade de Crohn é unha enfermidade inflamatoria crónica que afecta ao aparato dixestivo. Forma parta do grupo coñecido como Enfermidade inflamatoria intestinal (EII), xunto coa colite ulcerosa.

Esta patoloxía provoca inflamación en diferentes partes do tubo dixestivo, especialmente no intestino delgado e no intestino groso, o que pode causar dor abdominal, problemas dixestivos e outros síntomas que afectan á vida diaria das persoas que a padecen.

Que é a enfermidade de Crohn?

A enfermidade de Crohn prodúcese cando o sistema inmunitario provoca unha inflamación persistente no tracto dixestivo. Esta inflamación pode afectar ás capas profundas do intestino e provocar complicacións.

Síntomas principais

Os síntomas poden variar dependendo da gravidade da enfermidade e da parte do intestino afectada. Os máis frecuentes son:

  • Dor abdominal

  • Diarrea persistente

  • Cansazo extremo

  • Perda de peso

  • Febre

  • Sangue nas feces

  • Falta de apetito

En casos máis graves tamén poden aparecer inflamacións nas articulacións, problemas na pel ou nos ollos.

Causas e factores de risco

As causas exactas da enfermidade de Crohn non se coñecen completamente, pero os investigadores cren que inflúen varios factores:

Factores xenéticos: pode existir predisposición familiar.
Sistema inmunitario: o corpo pode reaccionar de forma incorrecta contra bacterias do intestino.
Factores ambientais: a dieta, o estrés ou o tabaco poden aumentar o risco.

Tratamento

Actualmente non existe unha cura definitiva para a enfermidade de Crohn, pero existen tratamentos que permiten controlar os síntomas e reducir a inflamación.

Os tratamentos máis habituais inclúen:

  • Medicamentos antiinflamatorios

  • Inmunosupresores

  • Terapias biolóxicas

  • Cambios na alimentación

  • Cirurxía en casos graves

O obxectivo do tratamento é conseguir períodos de remisión, nos que os síntomas desaparecen ou se reducen moito.

Vivir con enfermidade de Crohn

Aínda que é unha enfermidade crónica, moitas persoas con Crohn poden levar unha vida relativamente normal se seguen o tratamento adecuado e realizan controis médicos regulares.

Tamén é importante:

  • Manter unha dieta equilibrada

  • Evitar alimentos que empeoren os síntomas

  • Reducir o estrés

  • Contar con apoio médico e familiar




mércores, 4 de xuño de 2025

A HABILIDADE DURMINTE DO CEREBRO: A NARCOLEPSIA

                                                      


Que é exactamente a narcolepsia?

A narcolepsia é unha afección, a cal xera somnolencia durante o día. Esta afección, ademais, pode facer que unha persoa poida quedarse durmida rapidamente. Hai algunhas persoas que sofren outros síntomas, como por exemplo debilidade muscular en canto senten sentimentos intensos, os cales poden ser un risco e causar efectos moi graves para a vida diaria.  

Síntomas desta patoloxía

A narcolepsia é precisamente unha alteración de sono, o seu principal síntoma é a somnolencia excesiva diúrna, a cal pode chegar a ser moi forte e, incluso, brusca. Este síntoma soe estar acompañado por perdas do ton muscular voluntario (cataplexia), sen perda de consciencia, e asócianse a accións e emocións intensas. Outros síntomas son as alucinacións que ocorren no inicio ou ao espertar do sono e, tamén, episodios curtos de dunha parálise total no comezo ou final deste. Hai pacientes que amén presencian un espertar frecuente mentres dormen pola noite. Por estas razóns esta patoloxía é considerada un trastorno de límites normais entre estados do sono e espertar. 

- Narcolepsia tipo un: cataplexia que pode ser causada por emocións intensas.

- Narcolepsia tipo dous: neste tipo non hai cataplexia como síntoma principal.

Causas da narcolepsia

As causas deste trastorno aínda son descoñecidas. A súa orixe descoñécese, pero parece que se pode relacionar con niveis baixos de hipocretina (orexina), a cal é unha hormona cerebral que axuda a controlar o período no que estamos espertos e as fases do sono REM. Cando unha persoa é catapléxica, estos niveis son moi baixos. Pénsase que o descenso dos mesmos pode ser causada pola reacción autoinmune, a cal destrúe células produtoras da hipocretina.

Diagnóstico da narcolepsia

· Historia clínica: cadro de hipersonmia diúrna persistente, parálise do sono, alucinacións hipnagóxicas visuais.

· Estudio do sono

· Test de Latencias Múltiples 

· Determinación da HLA

· Determinación de hipocretinas ubicadas no líquido cefalorraquídeo.





Tratamentos para a narcolepsia

A narcolepsia non ten cura actualmente, pero si hai medicamentos para controlala, os cales varían co individuo  e gravidade, polo cal encontrar o tratamento idóneo pode levar tempo. Hai máis opcións para controlar este trastorno sen ser farmacolóxicamente, como as conductas e cambios na vida cotiá, e non só os síntomas, tamén ayudan a enfrentar os efectos do trastorno e, por conseguinte, mellora no desempeño do oficio, ámbito social e o escolar.

Tratamentos farmacolóxicos:

> Estimulantes para o Sistema Nervioso Central (SNC)

> Antidepresivos

> Depresores do Sistema Nervioso Central.


Tratamentos non farmacolóxicos:

> Evitar niveis altos de estrés

> Programación de siestas diarias duns vinte minutos 

> Mantemento dun horario regular do sono

> Evasión de bebidas con cafeína e teína

> Eliminación de tabaco e alcol ou evitar o consumo destos varias horas antes de acostarse

> Manter un ambiente cómodo e tranquilo

> Realizar actividades relaxantes 

> Establecemento dunha serie de rutinas anteriores ao sono que indiquen que se vai acercando a hora de acostarse

> Facer exercicio regularmente, a poder ser trinta minutos ao día, con luz solar, pola tarde e tres ou catro horas antes de deitarse

> Evadir o uso de pantallas antes de meterse na cama

> A fame e comidas copiosas alteran o sono, polo cal cenar unha ou dúas horas antes de durmir xa que poden causar dixestión pesada e dar a unha dificultade para conciliar o sono. Tamén hai que evitar o chocolate e alimentos ácidos, se tes fame antes de durmir o mellor será que comas algo lixeiro (iogur, queixo...).

 


 


Quen ten máis probabilidades de ter narcolepsia?

A narcolepsia pode presentarse tanto en varóns coma en mulleres entre os sete e vinte e cinco anos. Os factores que inflúen nela son:

- Trastornos autoinmunitarios 

- Antecedentes familiares

- Lesións musculares. 

Esperanza de vida na narcolepsia

A narcolepsia cando xa está desenvolvida, unha persoa a terá de por vida. Os síntomas difiren entre as persoas e poden mellorar ao longo do tempo, pero non desaparecen. Este trastorno non afecta á esperanza de vida porque os síntomas non empeoran, pero hai que ter coidado. 











mércores, 26 de marzo de 2025

AS BACTERIAS OKUPAS

 



 Que é o SIBO?

O sobrecrecemento anormal na poboación bacteriana do intestino delgado ocorre cando se observa un incremento anormal de todas as bacterias presentes nesa parte do tubo dixestivo.

O aumento desmedido de bacterias no intestino delgado soe ocorrer cando unha situación, como unha intervención cirúrxica ou unha enfermidade, obstaculiza a circulación de alimentos e residuos no tubo dixestivo, xerando así un ambiente favorable para o crecemento das bacterias. Se ben o aumento desmedido de bacterias no intestino delgado soe ser unha complicación das intervencións cirúrxicas de estómago, este problema tamén pode derivarse en problemas estruturais e certas patoloxías. En ocasións, requírese unha intervención cirúrxica para resolver este problema, sen embargo, o tratamento máis habitual son os antibióticos.

Signos e síntomas:

A multiplicación excesiva das bacterias do intestino delgado causa que estas bacterias fermenten os carbohidratos que non foron totalmente dixeridos, producindo gases como hidróxeno e metano. Esta fermentación non só incrementa o volume de gas, se non que tamén obstaculiza a correcta         


absorción de nutrientes, o cal pode incrementar a permeabilidade do intestino e provocar síntomas coma a diarrea. O signos do SIBO poden diferir entre individuos, pero os máis comúns son:

  • Presenza de gases e tensión abdominal.
  • Dolor abdominal ou incomodidade dixestiva.
  • Diarrea.
  • A mala absorción de nutrientes pode provocar perda de peso e carencias na nutrición.
  • Náuseas.
  • Perda do apetito.
  • Sensación desagradable de saciedade ao rematar de comer.
  • Persistente cansanzo.
  • Inflamación.
  • Malnutrición.
Dependendo dos síntomas pódese ter dous tipos diferentes de SIBO:

  • SIBO - Hidróxeno: Sucede cando existe unha proliferación desmedida de bacterias. Os individuos que padecen  deste tipo de SIBO tenden a ter máis diarrea, e poucas veces estrinximento.
  • SIBO - Metano (IMO): Sucede cando se produce un incremento nas arqueas metanoxénicas e teñen unha maior relación co estrinximento.



Causas:

O crecemento desmedido de bacterias no intestino delgado pode orixinarse polas seguintes razóns:

  • Complicacións das intervencións cirúrxicas abdominais, tales como o bypass gástrico para a obesidade e a gastrectomía para o tratamento das úlceras pépticas e o cáncer abdominal.
  • Problemas estruturais no interior e exterior do intestino delgado, tales como tecido cicatricial (adherencias intestinais) que poden revestir o exterior do intestino delgado, e grumos de tecido que se proxectan a través da parede do intestino delgado (diverticulose intestinal).
  • Algunhas condicións médicas, como a enfermidade de Crohn, a enterite por radiación, a esclerodermia, a enfermidade celíaca, a diabetes, entre outras, poden obstaculizar o tránsito de alimentos e residuos a través do intestino delgado.

Tratamento:

O coidado do SIBO depende da gravidade do caso e as circunstancias subxacentes de cada individuo. Este debe enfocarse en identificar e rectificar (se é posible) as causas subxacentes, rectificar os defectos nutricionais e administrar antibióticos.

Os antibióticos son a terapia inicial que se basea en antibióticos concretos para eliminar o crecemento excesivo das bacterias.

A dieta en individuos que padecen de SIBO, é crucial modificar a alimentación para aliviar síntomas como a xeración excesiva de gases. Aconséllase unha alimentación reducida en fibras e azucres fermentables durante o tratamento e hasta oito semanas posteriormente. É crucial sempre acudir a un experto para a súa adecuada implementación e seguimento.

Os probióticos son microorganismos vivos que actualmente se utilizan como restablecedores da microbiota durante o tratamento con antibióticos e tras a súa finalización. 




 

 




 

MÁIS ALÁ DA FATIGA, A ANEMIA FERROPÉNICA

La anemia es una condición


A anemia ferropénica é a segunda enfermidade nutricional máis importante, con extensión mundial; afecta a varios grupos de risco, principalmente mulleres novas e nenos, e pode provocar importantes disfuncións nos órganos e sistemas do corpo. Aínda que a súa orixe é multifactorial e están implicados factores xenéticos e hábitos de vida, a alimentación xoga un papel importante na súa prevención. Por iso resulta de grande interese coñecer os mecanismos reguladores e os compoñentes dietéticos que condicionan a absorción de ferro, así como identificar os compoñentes alimentarios que favorecen ou impiden a biodispoñibilidade deste micronutriente, co fin de deseñar estratexias de prevención dirixidas a optimizar as reservas de ferro do organismo. Este traballo describe de forma concisa os principais factores dietéticos que poden interactuar coa absorción de ferro presente nos alimentos.


-Síntomas comúns da anemia 

Os síntomas da anemia poden variar en función da súa gravidade e da rapidez coa que se desenvolva. Entre os máis frecuentes atópanse:

1- Fatiga e debilidade xeralizada
2- Palidez na pel e nas mucosas
3- Dores de cabeza e mareos 
4- Palpitacións e taquicardia 
5- Faltas de aire durante actividades físicas

En casos máis severos, poden presentarse síntomas como desmaios, uñas fráxiles e sensación de frío nas extremidades.


Principais causas da anemia

As causas da anemia poden clasificarse polo seu mecanismo de produción:
  • Polo aumento dos requirimentos: durante o primeiro ano de vida, a adolescencia ou o embarazo. Ademais os requirimentos tamén aumentan cando hai un aumento das perdas (menstruación).
  • Por aporte insuficiente: Cando o aporte a través da dieta é insuficiente ou as reservas son insuficientes no nacemento por prematuridade.

Por todo isto, os principais grupos en risco de anemia ferropénica son as mulleres novas (idade fértil), os nenos, e, aínda que en menor medida, as persoas de idade avanzada. Tamén deberían terse en conta como grupo de risco ós individuos que consomen dietas veganas, con ausencia total de produtos de orixe animal, o cal pode ser un factor de risco de deficiencia de ferro.

 
Consecuencias da anemia ferropénica para a saúde

A deficiencia de ferro adoita desembocar en anemia ferropénica, e esta refléxase na disfunción de diversos órganos e sistemas corporais. Esta carencia pode afectar ao desenvolvemento cognitivo e psicomotor en nenos e adolescentes e ao estado do sistema inmunitario. Tamén aumenta o risco de sufrir procesos infecciosos e ao rendemento da actividade física e a capacidade de traballo, debido á alteración de fontes enerxéticas polo músculo.

Os pacientes con deficiencia de ferro presentan alteracións nas funcións gastrointestinais e nos patróns de produción hormonal e o metabolismo.

A anemia durante o embarazo aumenta o risco de morte perinatal na nai e no neonato, ademais de incrementar o risco de mortalidade infantil. Incluso se chegou a relacionar que a nai teña anemia ferropénica con un maior risco de depresión postparto.


Tratamento

Unha vez diagnosticada a anemia ferropénica, o tratamento consiste xeralmente na prescrición de suplementos de ferro por vía oral. A forma mais concorrente son os comprimidos de sulfato ferroso, por ser o composto que produce menos efectos adversos (dor abdominal, ardor de estómago, náuseas, diarrea e estrinximento).


Factores dietéticos

A dieta é un dos principais factores que poden influír no estado de ferro nun individuo san, xa que tanto o contido de ferro dos alimentos coma a súa natureza condicionan a absorción intestinal.
O ferro non hemo atópase en carnes, peixes e aves, pero fundamentalmente en ovos, verduras e froitas.
Algúns dos compoñentes dos alimentos poden potenciar ou inhibir a absorción do ferro. Os potenciadores máis eficaces e coñecidos son o ácido ascórbico e os alimentos de orixe animal como carnes, peixes e aves.
Ademais, o calcio, aínda que é coñecido que pode reducir a absorción do ferro, os numerosos estudios realizados ata o momento obtiveron resultados dispares, o que leva a pensar que as interaccións calcio-ferro son complexas.

Expectativas

Con tratamento, o desenlace clínico probablemente sexa bo, pero iso dependerá da causa


Conclusións

Tendo en conta o exposto neste traballo, o principal obxectivo na loita contra a anemia ferropénica débese centrar na prevención primaria, evitando a deficiencia de ferro e con elo que se produza a anemia. Para isto, é importante coñecer e identificar os alimentos e compoñentes de alimentos que permitan deseñar dietas con ferro de alta dispoñibilidade. 






CANDO AS FAÍSCAS DO CEREBRO DESCONTRÓLANSE

  O sistema nervioso é o encargado de coordinar todas as funcións do noso. Este sistema funciona grazas as neuronas, as cales se se comunic...