ENTRE BROTES E CALMA

 

 Vivir cunha enfermidade crónica pode ser un largo camiño de dificultades que implican tanto como malestares físicos como psicolóxicos. O Crohn é unha afección case impredicible é moi dura que trae consigo un longo camiño de etapas e dificultades para a vida cotiá.

QUE É?

A enfermidade do Crohn é unha afectación inflamatoria crónica e autoinmune do tubo dixestivo que evoluciona de modo recorrente con brotes. Case sempre compromete ao extremo inferior do intestino delgado e comezos do intestino groso. Tamén pode ocorrer en calquera parte do tubo dixestivo dende a boca ata o extremo do recto. Temos varios puntos clave de localización íleo terminal, colon, afectación parcheada, tracto dixestivo superior.

 

SÍNTOMAS

O Crohn é un tipo de enfermidade inflamatoria intestinal que causa inflamación, é dicir inchazón e irritación nos tecidos do tracto dixestivo. Soe aparecer entre os 15-35 anos aínda que tamén se pode diagnosticar en nenos e persoas maiores.

Entre os seus síntomas destacan a dor abdominal, soe ser unha dor tipo cólico localizado con maior frecuencia na parte inferior dereita do ventre, frecuentemente aparece ao acabar de comer e pode ser sutil ao principio e aumentar a intensidade durante un brote.

Outros síntomas que soen acompañar a esta enfermidade son:

• Diarrea
• Fatiga
• Febre
• Dores e cambras abdominais
• Sangue de feces
• Diminución do apetito e perdida de peso.

Tamén podemos atoparnos con inflamación da pel, ollos ou articulacións, tamén a inflamación do fígado ou condutos biliares, cálculos renais, deficiencia do ferro (anemia), e atraso do crecemento ou desenvolvemento sexual en caso dos nenos. 

CAUSAS

Non se coñecen as causas desta enfermidade pero podemos saber que é unha afección que se presenta cando o sistema inmunitario do propio corpo ataca por error e destruír o tecido corporal sano.  Cando as partes do tubo dixestivo permanecen inchadas ou inflamadas, as paredes intestinais resultan engrosadas.  Os papeis que poden influír nesta enfermidade son: 

• Xenes ou antecedentes familiares: Se temos familiares con antecedentes desta enfermidade aumenta o risco. 
• Factores ambientais 
• Reaccións esaxeradas a bacterias normais no intestino. 
• Tabaquismo.
• Estrés crónico 

Poden manifestarse sen previo aviso e a xente con esta enfermidade pode ter remisións (períodos sen síntomas). Estes periodos poden durar meses ou anos. Durante este tempo poden estar ocurrindo puntos clave como por exemplo:

• Ausencia de síntomas: Os síntomas desaparecen, os pacientes sentense ben e poden facer vida normal.
• Inflamación controlada: A mucosa intestinal recupérase e a inflamación desaparece.
• Tratamento: Continuar de maneira persistente e moi importante para poder lograr períodos de remisión e diminuír os riscos de recaída.

CONSECUENCIAS

As consecuencias poden variar dependendo da gravidade e localización dos síntomas pero algunhas das consecuencias mais común soen ser:

• Úlceras e chagas: As inflamacións poden causar úlceras profundas na mucosa do intestino o que causa sangrado e dor.

• Engrosamento das paredes intestinais: A inflamación prolongada pode facer que as paredes intestinais engrosen e se volvan ríxidas.

  
  
  

• Formación de fístulas: Unha fístula é unha conexión anormal  entre o intestino e outras estruturas. Poden ser dolorosas e propensas a infeccións.

• Abscesos: Nalgunhas persoas a inflamación pode causar abscesos (coleccións de pus) dentro do intestino ou áreas próximas.

• Deficiencias nutricionais: A inflamación pode provocar que a capacidade de absorción da parede intestinal vexase afectada e provoque unha deficiencia, e que o corpo non obteña os nutrientes necesarios de maneira eficiente. 

PROBAS

Un exame físico pode revelar una masa ou sensibilidade no abdomen,erupción cutánea, articulacións inflamadas ou úlceras. Os exámes poden incluír:

• Análises de sangue: Serven para detectar signos de inflamación, deficiencias nutricionais ou anemia.
• Proba de feces
• Enema opaco: É unha proba para analizar o  colon e nalgúns casos o recto.
• Colonoscopia: Unha das mais importantes para detectar esta enfermidade.
• Tomografía computerizada (TAC) do abdome
• Endoscopia por cápsula
• Resonancia magnética (RM) do abdome
• Enteroscopia

TRATAMENTO

O seu tratamento consiste na redución da inflamación, aliviar síntomas e lograr a remisión a largo prazo mediante medicamentos e se é necesario a cirurxía. 

Os medicamento que podemos usar para tratar esta enfermidade son os corticoides, inmunomoduladores, aminosalicilatos e antibióticos. 

Tamén esta a opción dunha cirurxía pero non cura a enfermidade se non que serve para poder aliviar os dores e os síntomas. Tamén pódese utilizar inxeccións como tratamento, xeralmente soen ser inmunosupresores ou biolóxicos que actúan no sistema inmunolóxico para reducir a inflamación. Este tipo de inxeccións soen ser para persoas en fase moderada ou grave ou persoas que non respondan a outros tratamentos.

O manexo da enfermidade na casa é un paso moi importante que todos deben seguir para poder levar un control sobre ela

O control da dieta e o estrés tamén xoga un papel importante, unha dieta baixa en fibra axuda a reducir a irritación do intestino especialmente durante brotes.

Hai alimentos propensos á axuda de aumentar os nosos síntomas e para controlalo podemos levar unha dieta. Algúns soen ser malos para as persoas que padezan esta enfermidade e é necesario controlar o seu consumo:

• Lactosa: O intestino inflamado non a dixire ben e pode empeorar os síntomas.
• Alimentos picantes: Poden irritar, acelerar o intestino e aumentar a sensación de dor.
• Alimentos graxos: Son mais difíciles de inxerir, poden causar diarrea e aumentan a irritación intestinal
• Bebidas gasosas: Aumentan os gases, irritan o intestino e poden provocar diarrea. 
• Alimentos con fibra: Irrita fisicamente e acelera o intestino.

O estrés crónico favorece a inflamación intestinal, polo seu control e moi importante para poder axudar a efectividade dos tratamentos, a meditación, ioga, axudan a regular o sistema nervioso e a inflamación. 

 

 

 

A TRAMPA DO TRIGO

 

A celiaquía é unha enfermidade dixestiva crónica que afecta ao intestino delgado e está relacionada co consumo de gluten. Aínda que moitas persoas pensan que só consiste en "non poder comer pan", en realidade é unha patoloxía máis complexa que implica ao sistema inmunitario e pode afectar a todo organismo.

Que é a celiaquía?

A celiaquía é unha enfermidade autoinmune na que o sistema inmunitario ataca ao propio organismo ao detectar o glute como unha sustancia perigosa. O glute é unha proteína presente en cereais como o trigo, a cebada e o centeo.

Cando unha persoa celíaca consume glute, o seu sistema inmunitario ataca as vilosidades intestinais, que son pequenas estruturas do intestino delgado encargadas de absorber os nutrientes.

Como afecta ao sistema dixestivo?

O intestino delgado ten millóns de vilosidades que aumentan a superficie de absorción.

• As vilosidades inflámanse 
  

• Dánanse ou desaparecen
  

• Redúcese a absorción de nutrientes

Isto pode causar varios problemas como a desnutrición, a anemia ou perda de peso.

Síntomas principais

Os síntomas principais poden variar dependendo da persoa. Algúns dos máis comúns son: 

• Dor abdominal 
  

• Diarrea ou estrinximento

• Inchazo abdominal

• Cansazo e debilidade

• Perda de peso

• Anemia (por falta de ferro)

Nos nenos tamén pode causar atraso no crecemento e problemas de desenvolvemento.

E tamén poden aparecer síntomas que non están relacionados co aparato dixestivo.

Como se pode diagnosticar?

O diagnóstico da celiaquía non sempre é fácil, xa que os síntomas poden confundirse con outras enfermidades dixestivas. 

Os principais métodos son:

 

• Análise de sangue (para detectar anticorpos)

• Biopsia intestinal (confirmar dano nas vilosidades)

É importante que a persoa consuma glute antes das probas porque se non, os resultados poden ser incorrectos xa que os danos non serán visibles.

Tratamento 

Actualmente non existe unha cura para a celiaquía, o máis correcto para tratalo sería ter unha dieta sen glute para toda a vida.

Isto implica non poder consumir alimentos como pan, pasta, bolería ou cervexa, e ter que comer produtos marcados como sen glute. 

Algúns alimentos permitidos son o arroz, o millo, as patacas, a carne, o peixe, os ovos, as froitas e as verduras.

Se a dieta se segue correctamente o intestino recuperase pouco a pouco, mellorando a absorción de nutrientes.

ENTRE DOR, INFLAMACÍON E ALGO MÁIS...

 

A Enfermidade de Crohn é unha enfermidade inflamatoria crónica que afecta ao aparato dixestivo. Forma parta do grupo coñecido como Enfermidade inflamatoria intestinal (EII), xunto coa colite ulcerosa.

Esta patoloxía provoca inflamación en diferentes partes do tubo dixestivo, especialmente no intestino delgado e no intestino groso, o que pode causar dor abdominal, problemas dixestivos e outros síntomas que afectan á vida diaria das persoas que a padecen.

Que é a enfermidade de Crohn?

A enfermidade de Crohn prodúcese cando o sistema inmunitario provoca unha inflamación persistente no tracto dixestivo. Esta inflamación pode afectar ás capas profundas do intestino e provocar complicacións.

Síntomas principais

Os síntomas poden variar dependendo da gravidade da enfermidade e da parte do intestino afectada. Os máis frecuentes son:

• Dor abdominal

• Diarrea persistente

• Cansazo extremo
  

• Perda de peso

• Febre

• Sangue nas feces

• Falta de apetito

En casos máis graves tamén poden aparecer inflamacións nas articulacións, problemas na pel ou nos ollos.

Causas e factores de risco

As causas exactas da enfermidade de Crohn non se coñecen completamente, pero os investigadores cren que inflúen varios factores:

Factores xenéticos: pode existir predisposición familiar.
Sistema inmunitario: o corpo pode reaccionar de forma incorrecta contra bacterias do intestino.
Factores ambientais: a dieta, o estrés ou o tabaco poden aumentar o risco.

Tratamento

Actualmente non existe unha cura definitiva para a enfermidade de Crohn, pero existen tratamentos que permiten controlar os síntomas e reducir a inflamación.

Os tratamentos máis habituais inclúen:

• Medicamentos antiinflamatorios

• Inmunosupresores

• Terapias biolóxicas

• Cambios na alimentación

• Cirurxía en casos graves

O obxectivo do tratamento é conseguir períodos de remisión, nos que os síntomas desaparecen ou se reducen moito.

Vivir con enfermidade de Crohn

Aínda que é unha enfermidade crónica, moitas persoas con Crohn poden levar unha vida relativamente normal se seguen o tratamento adecuado e realizan controis médicos regulares.

Tamén é importante:

• Manter unha dieta equilibrada

• Evitar alimentos que empeoren os síntomas

• Reducir o estrés

• Contar con apoio médico e familiar