ENTRE BROTES E CALMA

 

 Vivir cunha enfermidade crónica pode ser un largo camiño de dificultades que implican tanto como malestares físicos como psicolóxicos. O Crohn é unha afección case impredicible é moi dura que trae consigo un longo camiño de etapas e dificultades para a vida cotiá.

QUE É?

A enfermidade do Crohn é unha afectación inflamatoria crónica e autoinmune do tubo dixestivo que evoluciona de modo recorrente con brotes. Case sempre compromete ao extremo inferior do intestino delgado e comezos do intestino groso. Tamén pode ocorrer en calquera parte do tubo dixestivo dende a boca ata o extremo do recto. Temos varios puntos clave de localización íleo terminal, colon, afectación parcheada, tracto dixestivo superior.

 

SÍNTOMAS

O Crohn é un tipo de enfermidade inflamatoria intestinal que causa inflamación, é dicir inchazón e irritación nos tecidos do tracto dixestivo. Soe aparecer entre os 15-35 anos aínda que tamén se pode diagnosticar en nenos e persoas maiores.

Entre os seus síntomas destacan a dor abdominal, soe ser unha dor tipo cólico localizado con maior frecuencia na parte inferior dereita do ventre, frecuentemente aparece ao acabar de comer e pode ser sutil ao principio e aumentar a intensidade durante un brote.

Outros síntomas que soen acompañar a esta enfermidade son:

• Diarrea
• Fatiga
• Febre
• Dores e cambras abdominais
• Sangue de feces
• Diminución do apetito e perdida de peso.

Tamén podemos atoparnos con inflamación da pel, ollos ou articulacións, tamén a inflamación do fígado ou condutos biliares, cálculos renais, deficiencia do ferro (anemia), e atraso do crecemento ou desenvolvemento sexual en caso dos nenos. 

CAUSAS

Non se coñecen as causas desta enfermidade pero podemos saber que é unha afección que se presenta cando o sistema inmunitario do propio corpo ataca por error e destruír o tecido corporal sano.  Cando as partes do tubo dixestivo permanecen inchadas ou inflamadas, as paredes intestinais resultan engrosadas.  Os papeis que poden influír nesta enfermidade son: 

• Xenes ou antecedentes familiares: Se temos familiares con antecedentes desta enfermidade aumenta o risco. 
• Factores ambientais 
• Reaccións esaxeradas a bacterias normais no intestino. 
• Tabaquismo.
• Estrés crónico 

Poden manifestarse sen previo aviso e a xente con esta enfermidade pode ter remisións (períodos sen síntomas). Estes periodos poden durar meses ou anos. Durante este tempo poden estar ocurrindo puntos clave como por exemplo:

• Ausencia de síntomas: Os síntomas desaparecen, os pacientes sentense ben e poden facer vida normal.
• Inflamación controlada: A mucosa intestinal recupérase e a inflamación desaparece.
• Tratamento: Continuar de maneira persistente e moi importante para poder lograr períodos de remisión e diminuír os riscos de recaída.

CONSECUENCIAS

As consecuencias poden variar dependendo da gravidade e localización dos síntomas pero algunhas das consecuencias mais común soen ser:

• Úlceras e chagas: As inflamacións poden causar úlceras profundas na mucosa do intestino o que causa sangrado e dor.

• Engrosamento das paredes intestinais: A inflamación prolongada pode facer que as paredes intestinais engrosen e se volvan ríxidas.

  
  
  

• Formación de fístulas: Unha fístula é unha conexión anormal  entre o intestino e outras estruturas. Poden ser dolorosas e propensas a infeccións.

• Abscesos: Nalgunhas persoas a inflamación pode causar abscesos (coleccións de pus) dentro do intestino ou áreas próximas.

• Deficiencias nutricionais: A inflamación pode provocar que a capacidade de absorción da parede intestinal vexase afectada e provoque unha deficiencia, e que o corpo non obteña os nutrientes necesarios de maneira eficiente. 

PROBAS

Un exame físico pode revelar una masa ou sensibilidade no abdomen,erupción cutánea, articulacións inflamadas ou úlceras. Os exámes poden incluír:

• Análises de sangue: Serven para detectar signos de inflamación, deficiencias nutricionais ou anemia.
• Proba de feces
• Enema opaco: É unha proba para analizar o  colon e nalgúns casos o recto.
• Colonoscopia: Unha das mais importantes para detectar esta enfermidade.
• Tomografía computerizada (TAC) do abdome
• Endoscopia por cápsula
• Resonancia magnética (RM) do abdome
• Enteroscopia

TRATAMENTO

O seu tratamento consiste na redución da inflamación, aliviar síntomas e lograr a remisión a largo prazo mediante medicamentos e se é necesario a cirurxía. 

Os medicamento que podemos usar para tratar esta enfermidade son os corticoides, inmunomoduladores, aminosalicilatos e antibióticos. 

Tamén esta a opción dunha cirurxía pero non cura a enfermidade se non que serve para poder aliviar os dores e os síntomas. Tamén pódese utilizar inxeccións como tratamento, xeralmente soen ser inmunosupresores ou biolóxicos que actúan no sistema inmunolóxico para reducir a inflamación. Este tipo de inxeccións soen ser para persoas en fase moderada ou grave ou persoas que non respondan a outros tratamentos.

O manexo da enfermidade na casa é un paso moi importante que todos deben seguir para poder levar un control sobre ela

O control da dieta e o estrés tamén xoga un papel importante, unha dieta baixa en fibra axuda a reducir a irritación do intestino especialmente durante brotes.

Hai alimentos propensos á axuda de aumentar os nosos síntomas e para controlalo podemos levar unha dieta. Algúns soen ser malos para as persoas que padezan esta enfermidade e é necesario controlar o seu consumo:

• Lactosa: O intestino inflamado non a dixire ben e pode empeorar os síntomas.
• Alimentos picantes: Poden irritar, acelerar o intestino e aumentar a sensación de dor.
• Alimentos graxos: Son mais difíciles de inxerir, poden causar diarrea e aumentan a irritación intestinal
• Bebidas gasosas: Aumentan os gases, irritan o intestino e poden provocar diarrea. 
• Alimentos con fibra: Irrita fisicamente e acelera o intestino.

O estrés crónico favorece a inflamación intestinal, polo seu control e moi importante para poder axudar a efectividade dos tratamentos, a meditación, ioga, axudan a regular o sistema nervioso e a inflamación. 

 

 

 

BONE-DERLAND: UN PAÍS DE ÓSOS TOLOS

 

Moitas veces pensamos que a dor de pernas é por estar cansos, por facer deporte ou por pasar moitas horas de pé, pero non sempre é así. Isto pode ocorrer por culpa da enfermidade de Paget, que é un problema que afecta aos ósos que fai que non se formen como deberían e se volvan máis deformes cambiando pouco a pouco a súa estrutura. 
Cando esta enfermidade parece nas pernas poden empezar a doer moito e cambiar a forma. Por culpa diso cada vez custa máis camiñar, subir escaleiras...

Que é a enfermidade de Paget?

A enfermidade de Paget é un problema que fai que os ósos non funcionen como deberían. Normalmente, o corpo rompe parte do óso vello e logo forma óso novo, pero nesta enfermidade ese proceso volvese raro. O óso rómpese demasiado e logo volve a crecer moi rápido, polo que remata sendo máis grande e máis brando do normal. Isto fai que poda deformarse ou romperse con máis facilidade.

Por lo xeneral esta enfermidade non afecta todo o corpo, senón uns poucos ósos concretos.

Que causa a enfermidade de Paget?

Actualmente non sabemos exactamente que é o que causa esta enfermidade. Pénsase que pode ser por culpa dos xenes e que pode ser hereditaria, por culpa dunha especie de fallo nas células que crean o óso que fan que se forme de maneira descontrolada.

Que síntomas ten?

Normalmente a enfermidade de Paget non provoca síntomas, pero cando aparecen poden ser calquera dos seguintes:

• Dor ósea: debido ao agrandamento dos ósos e formación de microfracturas.
• Deformación dos ósos: os ósos arquéanse e depende da zona na que ocorra pode afectar dunha forma ou doutra.
• Dor articular: por culpa da deformación dos ósos facemos máis esforzo nas articulacións.

Onde é máis normal que apareza?

As partes do corpo máis afectadas son a pelve (pode causar dor de costas ou cadeira), o cranio (pode causar dor de cabeza, xordeira e deformidades faciais), a columna vertebral (pode causar debilidade nas extremidades) e as pernas (pode causar dor e arqueamento dos ósos).

Quen ten máis risco de contraer esta enfermidade?

Esta enfermidade podémola atopar sobre todo na xente da terceira idade e se ten descendentes con este problema é aínda máis posible tela.

Que outros problemas pode causar?

A enfermidade de Paget non só afecta aos ósos, tamén pode causar outras complicacións:

• Artrite: Os ósos deformados poden premer máis as articulacións e facer que se desgasten, causando dor e dificultade para moverse.

• Insuficiencia cardíaca: Nos casos graves, o corazón ten que traballar máis para enviar sangue aos ósos afectados. Isto pode ser perigoso sobre todo se a persoa tamén ten as arterias máis ríxidas do normal.

• Cálculos renais: Como o óso se rompe demasiado rápido pode haber demasiado calcio no corpo e iso pode formar pedras nos riles.

• Problemas no sistema nervioso: Se os ósos medran mal poden premer o cerebro, a medula espiñal ou os nervios e tamén reducir o fluxo de sangue a estas zonas.

• Osteosarcoma: É un tipo de cancro de óso pouco frecuente, pero pode aparecer en persoas con esta enfermidade.

• Dentes soltos: Pode ocorrer se a enfermidade afecta os ósos da cara ou da mandíbula.

• Perda de visión: É unha complicación rara pero pode pasar se o Paget no cranio afecta os nervios relacionados coa vista.

Que tratamentos podemos levar a cabo?

É importante detectar e tratar a enfermidade de Paget canto antes para evitar complicacións. Os tratamentos máis habituais son:

• Medicamentos:
  Hai varios tipos pero os máis usados son os bifosfonatos. Estes axudan a reducir a dor nos ósos e a frear o avance da enfermidade.

• Cirurxía:
  A veces é necesaria cando aparecen certas complicacións. As operacións poden servir para:

• Axudar a que as fracturas curen nunha posición mellor.

• Substituír articulacións como o xeonllo ou a cadeira cando hai unha artrite moi grave.

• Corrixir un óso deformado para reducir a dor en articulacións que soportan peso
  especialmente os xeonllos.

• Reducir a presión sobre un nervio cando o crecemento do cranio ou problemas na columna afectan o sistema nervioso.



En conclusión, a enfermidade de Paget é unha patoloxía que afecta ao crecemento dos ósos. A detección temperá e o tratamento adecuado son fundamentais para evitar complicacións e manter unha boa calidade de vida.

CANDO O CORPO CONFUNDE AO CEREBRO: EM

 A Esclerose Múltiple (EM) é unha enfermidade crónica que afecta ao sistema nervioso central. Nesta enfermidade, o noso sistema inmune ataca á mielina, que é unha sustancia que recobre/protexe as fibras nerviosas. Este ataque causa interrupcións na transmisión dos impulsos nerviosos.

A súa causa non é coñecida con exactitude pero pénsase que afecta a xenética e o ambiente. Tamén pode ser provocada por infeccións de virus en persoas que xa teñan certa predisposición.

Os síntomas máis comúns desta enfermidade son:

• Fatiga esaxerada.
• Perda de equilibro e coordinación.
• Debilidade nos músculos.
• Visión borrosa/doble.
• Entumecemento.
• Problemas coa memoria ou a concentración.

En canto ao diagnóstico soen realizar as seguintes probas:

• Punción lumbar: para analizar o líquido cefalorraquídeo.
• Resonancia magnética: detecta lesións no cerebro e na medula.
• Probas visuais: para ver a velocidade da resposta nerviosa.

A enfermidade non ten cura, pero si que hai tratamentos que axudan a controlar os seus síntomas e a frear un pouco o avance: medicamentos inmunomoduladores, corticoides, fisioterapia, rehabilitación…

Algúns datos curiosos son que afecta máis ás mulleres que aos homes, que normalmente aparece entre os 20 e os 40 anos e que hai varios tipos (progresiva, remitente…)