ENTRE O AIRE E O ÓSO

 

Que é o Pectus Excavatum e porque ocorre?

Que é o pectus excavatum?

O pectus excavatum é o nome que se lle dá a unha deformidade conxénita da parede torácica. Nesta afección, o esterno está afundido, formando unha depresión no peito, ás veces chamada "peito en funil". Actualmente, este tipo de deformidade torácica primaria é a máis común. Máis do 80 % destes casos danse en homes.

Isto analizarase ao longo desta publicación.

Por que ocorre isto? Causas e factores asociados

Non hai unha única causa para esta afección, pero as investigacións suxiren varios factores:

1. Crecemento anormal da cartilaxe costal

O mecanismo máis amplamente aceptado é que as cartilaxes que conectan as costelas co esterno medran de forma desigual ou excesiva, empurrando o esterno cara a dentro.

2. Compoñente xenético

A miúdo obsérvase un historial familiar, o que indica un factor hereditario.

3. Asociacións con outras afeccións

Non sempre ocorre de forma illada; ás veces está relacionado con:

• Escoliose (curvatura da columna vertebral)
• Síndrome de Marfan
• Síndrome de Poland
• Trastornos do tecido conxuntivo

Pero na maioría dos casos aparece de forma illada e sen enfermidades asociadas.

Síntomas: Como se manifesta?

O pectus excavatum pode variar moito dunha persoa a outra. Hai casos moi leves, case imperceptibles, e outros que son máis pronunciados.

1. Síntomas físicos máis comúns

• Afundimento visible no centro do peito
• Asimetría pectoral
• Resistencia ao exercicio reducida
• Falta de aire durante o esforzo intenso
• Fatiga durante as actividades deportivas

 2. Síntomas emocionais e psicolóxicos

Especialmente durante a adolescencia, son comúns os seguintes:

• Baixa autoestima
• Vergoña por mostrar o torso
• Inseguridade corporal

Diagnóstico: Como se identifica?

O diagnóstico adoita ser clínico, o que significa que abonda con observar a forma do peito. Non obstante, utilízanse varios métodos para avaliar a gravidade:

 

1. Exploración física

O médico avalía a profundidade da escavación  , a simetría e a forma.

2. Índice de Haller

Este obtense mediante unha tomografía computerizada e mide a relación entre o ancho do peito e a distancia entre o esterno e a columna vertebral.

Axuda a clasificar a gravidade:

• Leve
• Moderada
• Grave

3. Probas adicionais

• Espirometría (función pulmonar)
• Electrocardiograma
• Ecocardiograma

Estas probas determinan se a deformidade afecta o corazón ou os pulmóns.

Tratamentos: Que opcións hai dispoñibles?

O tratamento depende da gravidade, a idade e os síntomas.

1. Observación (casos leves)

Cando a depresión é leve e non produce síntomas físicos significativos, as revisións periódicas adoitan ser suficientes.

2. Exercicios e fisioterapia

Estes non corrixen completamente a malformación, pero poden:

• Mellorar a postura
• Fortalecer os músculos pectorais e das costas
• Aumentar a capacidade respiratoria

Son especialmente útiles en casos leves e moderados.

3. Campá de vacío

Un dispositivo que crea succión no esterno e axuda a elevalo gradualmente.

Funciona mellor en adolescentes cun peito flexible.

4. Cirurxía

Indicada en casos moderados a graves ou cando hai deterioración funcional.

As dúas técnicas máis comúns son:

 

Procedemento de Nuss

• Cirurxía minimamente invasiva
• Insírese unha barra metálica que empurra o esterno cara a fóra
• A barra permanece no seu lugar durante 2-4 anos
• É a máis utilizada na actualidade

Procedemento de Ravitch

• Máis tradicional
• Require a extirpación da cartilaxe deformada e o reposicionamento do esterno
• Úsase en casos moi complexos ou asimétricos

Prognóstico:

Que se pode esperar?

O pectus excavatum, especialmente en casos leves, non adoita afectar gravemente a saúde.

Cos tratamentos actuais, a corrección estética e funcional é excelente na maioría dos casos.

Ademais, moitas persoas levan unha vida completamente normal, mesmo participando en actividades deportivas intensas.

VISTA NUBLADA

 

Que é o Astigmatismo?

O Astigmatismo é unha enfermidade ocular que afecta á nitidez, o ollo normalmente é redondo pero as persoas que padecen de Astigmatismo teñen os ollos máis ovalados e iso fai que vexan borroso, é bastante común xa que o 26% dos españois padecen esta enfermidade. O astigmatismo é unha enfermidade hereditaria, non ten nada que ver con cousas como as pantallas ou ler con pouca luz. Pode ter dous formas distintas, horizontal ou vertical, a diferenza é que o ollo es máis ancho no horizontal pero menos alto e viceversa no vertical. O Astigmatismo afecta á visión porque a forma irregular da córnea non enfoca nítidamente os raios de luz, por iso vese borroso. 

Vídeo explicativo sobre o Astigmatismo:

En https://www.aao.org/salud-ocular/enfermedades/astigmatismo encontrarán unha información máis específica sobre o tema.

Causas do Astigmatismo

Como xa se mencionou anteriormente, o Astigmatismo é unha enfermidade hereditaria, non existe forma algunha de previlo o saber porqué ocorre. A pesar diso pode aparecer asociado a distintas enfermidades do ollo como a miopía, estrabismo ou queratocono. Tamén existe a posibilidade de que unha cirurxía salga mal e como consecuencia apareza o astigmatismo, ou tamén pode aparecer por un golpe ou lesión no ollo.

Síntomas

- Fatiga visual

- Proído

- Problemas ao enfocar- Visión borrosa

- Mareos ou dores de cabeza polo sobreesforzo do ollo

- Visión borrosa

Tratamento

Os tratamentos do astigmatismo están para corrixir a desviación dos raios de luz é adaptalos á forma do ollo para que se poida ver con nitidez.

Pode ser corrixido mediante gafas con unhas lentes graduadas correspondendo o grado de Astigmatismo que teña o paciente, tamén pode ser corrixido mediante cirurxía.

Hai dous tipos de cirurxías:

-Técnica Lasik: O médico utiliza un instrumento para levantar unha fina capa de tecido corneal e así liberar a zona ocular onde vai a actuar un Láser para corrixir e moldear a forma de córnea. Por último recolocase o tecido extraído da córnea para que cure de forma natural. O seguinte vídeo explica a técnica Lasik.  

-Lentes Intraoculares: Este tratamento consiste en colocar unha lente artificial sen substituír á natural, é útil porque hai formas de córneas que o Lasik non pode corrixir así que esta e unha alternativa que poden escoller as persoas de ese caso, e é un pouco máis segura que o Lasik. Hai varios tipos de lentes intraoculares.

• Lentes epicristalinas: Son as máis común hoxe en día, colócanse na parte posterior do ollo, detrás do Iris e diante do cristalino.
• Lentes de fixación iradiana: Neste caso a lente colócase na cámara anterior do ollo, por diante do Iris.
• Lentes de apoio angular: Colócanse na cámara anterior do ollo e as súas terminación están no ángulo desta cámara.

O seguinte vídeo fala sobre este tratamento: 

CANDO O CORAZÓN VAI COMA UNHA TARTARUGA

 

O bloqueo auriculoventricular, comunmente chamado bloqueo AV, é unha interrupción da transmisión dos estímulos eléctricos que controlan o ritmo e frecuencia cardíaca. Como resultado atopámonos un corazón cun latido lento, sen poder bombear a suficiente sangue a través das arterias. Este trastorno cardíaco é pouco común e pode orixinarse por distintas causas, por exemplo, coma consecuencia dun infarto de miocardio ou dunha valvulopatía, polo aumento da actividade do nervio vago,  provocado por medicamentos, por cardiopatías conxénitas e trastornos xenéticos entre outros.

Existen distintos tipos de bloqueos AV, o bloqueo tipo 1, tipo 2 e tipo 3, pero imos profundizar un pouco máis:

• Bloqueo AV tipo 1:  Prodúcese un retraso no paso do estímulo eléctrico polo nodo AV ou no sistema His-Purkinje ,o estímulo chega ata os ventrículos, pero móvese mas lento do normal. Este é o tipo máis leve de bloqueo cardíaco no cal non existe interrupción da condución auriculovetricular.Na maioría dos casos no é necesario ningún tratamento.

• Bloqueo AV tipo 2: os impulsos cardíacos interrómpense de forma intermitente. Segundo determinadas características dun electrocardiograma podemos distinguir dous tipos:

• Tipo Morbitz 1: Obsérvase un latido progresivamente máis lento da condución auriculoventricular ata interromperse o paso do impulso. Malia que neste caso non se considera necesario un tratamento, se o doente chega a causarlle bradicardia sintomática irreversible sería necesario a implantación dun marcapasos.

• Tipo Morbitz 2: Os fallos nos latidos son máis frecuentes, cun latido irregular uo máis lento do normal. Este tipo de bloqueo é menos frecuente que os anteriores é polo xeral implica unha cardiopatía previa.

• 
  Bloqueo AV tipo 3 ou completo: A sinal eléctrica está totalmente bloqueada, como consecuencia o ventrículo comeza a latir de forma autónoma, estes latidos son irregulares e pouco fiables. A maioría dos doentes necesitan a implantación dun marcapasos, a non ser que dito bloqueo estea causado polo uso de determinados fármacos antiarrítmicos.

Como xa se comentou, a implantación dun marcapasos é a solución na maioría dos casos, xa que regula o ritmo cardíaco. Un marcapasos é un pequeno dispositivo que se implanta de forma subcutánea. Este dispositivo está formado por un xerador, o cal contén a pila e a información para controlar o latido cardíaco, e uns cables que saen do xerador ata o miocardio levando as mensaxes eléctricas.