ENTRE O AIRE E O ÓSO

 

Que é o Pectus Excavatum e porque ocorre?

Que é o pectus excavatum?

O pectus excavatum é o nome que se lle dá a unha deformidade conxénita da parede torácica. Nesta afección, o esterno está afundido, formando unha depresión no peito, ás veces chamada "peito en funil". Actualmente, este tipo de deformidade torácica primaria é a máis común. Máis do 80 % destes casos danse en homes.

Isto analizarase ao longo desta publicación.

Por que ocorre isto? Causas e factores asociados

Non hai unha única causa para esta afección, pero as investigacións suxiren varios factores:

1. Crecemento anormal da cartilaxe costal

O mecanismo máis amplamente aceptado é que as cartilaxes que conectan as costelas co esterno medran de forma desigual ou excesiva, empurrando o esterno cara a dentro.

2. Compoñente xenético

A miúdo obsérvase un historial familiar, o que indica un factor hereditario.

3. Asociacións con outras afeccións

Non sempre ocorre de forma illada; ás veces está relacionado con:

• Escoliose (curvatura da columna vertebral)
• Síndrome de Marfan
• Síndrome de Poland
• Trastornos do tecido conxuntivo

Pero na maioría dos casos aparece de forma illada e sen enfermidades asociadas.

Síntomas: Como se manifesta?

O pectus excavatum pode variar moito dunha persoa a outra. Hai casos moi leves, case imperceptibles, e outros que son máis pronunciados.

1. Síntomas físicos máis comúns

• Afundimento visible no centro do peito
• Asimetría pectoral
• Resistencia ao exercicio reducida
• Falta de aire durante o esforzo intenso
• Fatiga durante as actividades deportivas

 2. Síntomas emocionais e psicolóxicos

Especialmente durante a adolescencia, son comúns os seguintes:

• Baixa autoestima
• Vergoña por mostrar o torso
• Inseguridade corporal

Diagnóstico: Como se identifica?

O diagnóstico adoita ser clínico, o que significa que abonda con observar a forma do peito. Non obstante, utilízanse varios métodos para avaliar a gravidade:

 

1. Exploración física

O médico avalía a profundidade da escavación  , a simetría e a forma.

2. Índice de Haller

Este obtense mediante unha tomografía computerizada e mide a relación entre o ancho do peito e a distancia entre o esterno e a columna vertebral.

Axuda a clasificar a gravidade:

• Leve
• Moderada
• Grave

3. Probas adicionais

• Espirometría (función pulmonar)
• Electrocardiograma
• Ecocardiograma

Estas probas determinan se a deformidade afecta o corazón ou os pulmóns.

Tratamentos: Que opcións hai dispoñibles?

O tratamento depende da gravidade, a idade e os síntomas.

1. Observación (casos leves)

Cando a depresión é leve e non produce síntomas físicos significativos, as revisións periódicas adoitan ser suficientes.

2. Exercicios e fisioterapia

Estes non corrixen completamente a malformación, pero poden:

• Mellorar a postura
• Fortalecer os músculos pectorais e das costas
• Aumentar a capacidade respiratoria

Son especialmente útiles en casos leves e moderados.

3. Campá de vacío

Un dispositivo que crea succión no esterno e axuda a elevalo gradualmente.

Funciona mellor en adolescentes cun peito flexible.

4. Cirurxía

Indicada en casos moderados a graves ou cando hai deterioración funcional.

As dúas técnicas máis comúns son:

 

Procedemento de Nuss

• Cirurxía minimamente invasiva
• Insírese unha barra metálica que empurra o esterno cara a fóra
• A barra permanece no seu lugar durante 2-4 anos
• É a máis utilizada na actualidade

Procedemento de Ravitch

• Máis tradicional
• Require a extirpación da cartilaxe deformada e o reposicionamento do esterno
• Úsase en casos moi complexos ou asimétricos

Prognóstico:

Que se pode esperar?

O pectus excavatum, especialmente en casos leves, non adoita afectar gravemente a saúde.

Cos tratamentos actuais, a corrección estética e funcional é excelente na maioría dos casos.

Ademais, moitas persoas levan unha vida completamente normal, mesmo participando en actividades deportivas intensas.

PRISIONEIROS DO ESTRÉS INTERNO: A ENFERMIDADE DE CUSHING

 

A enfermidade de Cushing pode chegar a aparecer cando as glándulas suprarrenais producen unha cantidade de hormonas superior á que debería de ser.

Exposición prolongada a glucocorticoides.

CAUSAS

Esta enfermidade é provocada por un tumor ou crecemento excesivo da hipófise, esta glándula está localizada xusto debaixo da base do cerebro. Un tipo de tumor da hipófise chamado adenoma é a causa máis común.

A hipófise secreta demasiada ACTH, que estimula a produción de cortisol, a hormona do estrés.

SÍNTOMAS

Os síntomas que presenta a enfermidade de cushing son os seguintes:

• Obesidade da parte superior do corpo (por enriba da cintura) e extremidades delgadas.
• Cara redonda, vermella e chea.
• Taxa de crecemento lento nos nenos.

Respecto a os cambios na pel máis frecuentes:

• Acné o infeccións da pel
• Estrías
• Pel delgada propensa á formación de hematomas.

Os cambios nos ósos e músculos:

• Dor de lombo mais nos ósos
• Acumulación de graxa entre os ombros.
• Decaemento dos ósos, facilidade de fractura.
• Músculos débiles.

Nas mulleres, a diferenza dos homes, tamén pode darse un crecemento excesivo do vello na cara, pescozo, abdome e muslos; ademais dun ciclo menstrual irregular o inexistente.

Mentres que nos homes poden presentarse a ausencia de desexo sexual e problemas de erección.

DIAGNÓSTICO

Primeiro fanse diferentes exames para confirmar a presenza de demasiada cantidade de cortisol, que son os seguintes:

• Cortisol libre en urina de 24 horas.
• Proba de inhibición con dexametasona (dose baixa).
• Niveles de cortisol na saliva.

Estes, en cambio, determinan a causa do cortisol alto unha vez confirmado:

• Nivel de ACTH no sangue.
• Resonancia magnética do cerebro.
• Proba da hormona liberadora de corticotropina.
• Proba de inhibición con dexametasona (doses alta).
• Mostra do seno petroso inferior, que mide os niveis de ACTH nas veas que drenan a hipófise en comparación coas do tórax.

Outros exames:

• Proba de glicosa na sangue en xaxún e A1C para diabetes.
• Probas de lípidos e colesterol.
• Exame de densidade mineral ósea para detectar osteoporoses  .
  

TRATAMENTO

O tratamento para esta enfermidade implica a extirpación cirúrxica do tumor hipofisario. Despois da cirurxía, a hipófise pode comezar lentamente a funcionar de novo e retornar á normalidade.

Ademais, durante o proceso de recuperación, se pode necesitar tratamentos de substitución de cortisol, xa que a hipófise precisa de tempo para comezar a producir ACTH novamente.

A radioterapia na hipófise tamén se pode utilizar se o tumor non se extirpou por completo.

No caso de que o tumor non responda á cirurxía o á radiación, é probable que se precise de medicamentos para impedir que o corpo produza cortisol. E no caso que estes tratamentos non teñan éxito, é posible que sexa necesario extirpar as glándulas suprarrenais para que estas deixen de producir os altos niveis de cortisol.

PROGNÓSTICO

No caso de que non se trate, a enfermidade de Cushing pode provocar un padecemento grave e incluso a morte. A extirpación do tumor pode levar a unha recuperación completa, pero o tumor pode crecer novamente.

https://medlineplus.gov/spanish/ency/article/000348.htm

No seguinte vídeo podemos atopar máis información:

CANDO O CORPO FALA

1. QUE É?

A enfermidade do Parkinson é un trastorno neurodexenerativo lento e progresivo que afecta principalmente aos movementos, aínda que tamén pode afectar a outras funcións cognitivas.

Caracterízase polo tremor, lentitude nos movementos, problemas coa postura e o equilibrio.

2. SÍNTOMAS

Os síntomas varían segundo a persoa e soen aparecer nun lado do corpo, e despois afectar a ambos lados. Os síntomas son xeralmente peores nun lado que no outro. 

Algúns dos síntomas son: 

• Tremores: Soen comezar nas mans ou nos dedos, pero poden comezar tamén nos pés e na mandíbula.
• Atraso do movemento: Esta enfermidade pode facer que os movementos sexan moito máis lentos, polo que as tarefas máis simples volveranse moito máis difíciles.
• Rixidez muscular: É moi posible sentir os músculos tensos e con moito dor. Os movementos dos brazos serán curtos e bruscos.
• Perda de movementos automáticos: É posible ter menos capacidade para realizar algúns movementos que normalmente fanse sen pensar, como sorrir ou mover os brazos cando te moves.
• Postura e equilibrio malos: É posible adoptar unha postura encorvada e tamén é normal a perda de equilibrio e que caían con certa facilidade.

3. CAUSAS

Nesta enfermidade algunhas neuronas degrádanse ou morren progresivamente, moitos síntomas desta enfermidade son causados pola perda de neuronas.

A causa desta enfermidade descoñécese pero existen varios factores que inflúen:

  

• Xenes: Hai varios cambios xenéticos específicos relacionados coa enfermidade, entón se moitos familiares próximos tiveron ou teñen esta enfermidade pódese pasar polos xenes, debido a xenética familiar.
• Factores ambientais: A exposición a toxinas ou outros factores ambientais poderían aumentar o risco de desenvolver a enfermidade de Parkinson no futuro.
• Mitocondria alterada: As mitocondrias son compartimentos dentro das células que crean a maior parte da enerxía do corpo. Os cambios na mitocondria poden causar danos nas células.

4. COMO SE DIAGNOSTICA?

Non hai unha proba que poida confirmar esta enfermidade, pero se tes 2 ou 4 síntomas de Parkinson pode haber posibilidades de que si que o teñas.

Si o médico ao realizar unhas preguntas e un exame físico pensa que o paciente pode ter Parkinson, ten que ser derivado a un neurólogo.

Os neurólogos farán probas de equilibrio, músculos, forma de andar e axilidade.

5. TRATAMENTO

Non existe unha cura para esta enfermidade, pero os medicamentos poden axudar a controlar os síntomas. 

O medicamento máis común para tratar o Parkinson é a levodopa-carbidopa. Isto axuda a aumentar a cantidade de dopamina no cerebro. Pero os medicamentos receitados dependen do tipo de persoa, por iso o médico recomendará o mellor para cada paciente.

A parte de medicamentos, o médico tamén pode recomendar exercicios ou fisioterapia, estos axudan a controlar mellor os movementos do paciente.

Nalgúns casos a cirurxía pode axudar a aliviar os síntomas.

6. VIVIR CON ESTA ENFERMIDADE

Vivir con esta enfermidade crónica pode ser frustrante, xa que o Parkinson vai empeorando.

É moi probable que teña problemas con tareas sinxelas, nas que inclúen camiñar, falar e comer, entre moitas outras.

Tamén é común que as persoas con esta enfermidade acaben tendo depresión, pero pode tratarse cunha serie de medicamentos antidepresivos que poden axudar coa estabilidade emocional de cada persoa.