A DOR QUE APAGA OS DÍAS

Que é a migraña crónica?

A migraña crónica é unha enfermidade neurolóxica que afecta ao sistema nervioso e provoca dores de cabeza intensas e repetidas. Non se trata dun simple síntoma nin dun malestar ocasional, senón dun trastorno complexo que pode alterar gravemente a vida diaria das persoas que a padecen.

Considérase migraña crónica cando os dores de cabeza aparecen durante quince ou máis días ao mes, ao longo de polo menos tres meses consecutivos. Ademais, en oito ou máis deses días deben aparecer síntomas típicos de migraña, como náuseas, mareos, sensibilidade á luz ou ao ruído e dor pulsátil intensa.

Os ataques de migraña poden durar entre catro e setenta e dúas horas. En moitos casos, a enfermidade empeora progresivamente ata converterse nun problema constante que afecta á rutina diaria.

Síntomas principais

Os síntomas da migraña crónica son moi variados e poden cambiar segundo a persoa. O máis habitual é unha dor forte e pulsátil nun lado da cabeza, aínda que ás veces afecta a toda a cabeza.

Outros síntomas frecuentes son:

• Náuseas e vómitos.
• Sensibilidade á luz (fotofobia).
• Sensibilidade aos sons (fonofobia).
• Sensibilidade aos olores (osmofobia).
• Mareos.
• Visión borrosa.
• Cansazo extremo.
• Dificultade para concentrarse.

Nalgunhas persoas aparece a chamada “aura”, que consiste en alteracións visuais ou sensoriais antes da crise. Por exemplo, poden ver luces brillantes, manchas ou sentir adormecemento nalgunhas partes do corpo.

Causas

As causas exactas da migraña crónica aínda non se coñecen completamente, pero sábese que existen diferentes factores que aumentan o risco de padecela.

Factores xenéticos

A herdanza familiar ten unha grande importancia. Moitas persoas con migraña teñen familiares que tamén a padecen.

Factores de risco

Pode aparecer a calquera idade, aínda que é máis frecuente entre os 18 e os 44 anos. As mulleres teñen un maior risco de padecela. Ademais, a obesidade tamén se considera un factor que pode aumentar a probabilidade de desenvolver migraña crónica.

Factores ambientais

Certos factores ambientais poden favorecer a aparición das crises, como os cambios bruscos do tempo, a exposición a luces intensas, ruídos fortes, olores penetrantes ou cambios de altitude.

Estrés e factores emocionais

O estrés, a ansiedade e os problemas emocionais poden desencadear crises de migraña. A tensión acumulada favorece que os episodios sexan máis frecuentes.

Problemas de sono

Durmir pouco, ter horarios irregulares ou descansar mal pode aumentar a aparición das crises.

Cambios hormonais

Nas mulleres é frecuente que as migrañas aumenten durante a menstruación ou a menopausa debido ás variacións hormonais.

Alimentación e hábitos

Algúns alimentos e bebidas poden actuar como desencadeantes, por exemplo:

• Alcohol.
• Cafeína en exceso.
• Embutidos.
• Queixos curados.
• Produtos con aditivos.

Uso excesivo de medicamentos

Abusar de analxésicos ou medicamentos contra a dor pode empeorar a enfermidade e provocar dores de cabeza máis frecuentes.

Outras enfermidades

A depresión, a ansiedade, a artrite e outros trastornos relacionados coa dor crónica tamén poden aumentar o risco de migraña crónica.

Impacto na vida diaria

A migraña crónica afecta moito máis que a saúde física. As persoas que a padecen poden ter dificultades para estudar, traballar ou participar en actividades sociais.

Moitas veces, durante unha crise, a persoa necesita permanecer nun lugar escuro e silencioso debido á sensibilidade á luz e ao ruído. Isto provoca limitacións importantes na vida familiar e social.

Tamén é frecuente que aparezan problemas emocionais como:

• Ansiedade.
• Estrés constante.
• Tristeza.
• Depresión.

A incerteza de non saber cando chegará a próxima crise xera frustración e afecta á calidade de vida.

Diagnóstico

Para diagnosticar a migraña crónica, os médicos analizan:

• A frecuencia dos episodios.
• A duración da dor.
• Os síntomas asociados.
• Os antecedentes familiares.

Tamén poden realizar probas como:

• Resonancia magnética.
  
• Tomografía computarizada.
  
  
  
• Análises de sangue.

Estas probas serven para descartar outras enfermidades neurolóxicas ou problemas cerebrais.

Tratamentos médicos

Actualmente non existe unha cura definitiva para a migraña crónica, pero si tratamentos que permiten controlar os síntomas e mellorar a calidade de vida.

Medicamentos preventivos

Utilízanse para reducir a frecuencia das crises. Entre eles destacan:

• Betabloqueantes.
• Antidepresivos.
• Anticonvulsivos.
• Anticorpos monoclonais contra o CGRP.

Medicamentos para aliviar a dor

Tómanse durante as crises:

• Paracetamol.
• Ibuprofeno.
• Antiinflamatorios.
• Triptáns.

Toxina botulínica

Nalgúns pacientes utilízase bótox para diminuír a intensidade das crises.

Neuromodulación

Existen dispositivos que empregan impulsos eléctricos ou magnéticos para reducir a actividade relacionada coa migraña.

Hábitos saudables e prevención

Ademais dos medicamentos, existen medidas que poden axudar a controlar a enfermidade:

• Durmir suficientes horas.
• Manter horarios regulares.
• Reducir o estrés.
• Practicar exercicio moderado.
• Evitar alimentos desencadeantes.
• Controlar a cafeína.
• Aprender técnicas de relaxación.
• Manter unha boa hidratación.
• Evitar o tabaco.
• Limitar o consumo de alcohol.
• Non saltarse comidas.
• Manter unha rutina diaria estable.

Algunhas terapias complementarias como o ioga, a meditación ou a acupuntura tamén poden ser útiles.

Complicacións

Se non se trata correctamente, a migraña crónica pode provocar:

• Maior frecuencia de crises.
• Dependencia de medicamentos.
• Problemas psicolóxicos.
• Diminución da calidade de vida.
• Dificultades laborais e académicas.

Cando é necesario acudir ao médico?

É importante buscar atención médica inmediata se aparecen:

• Dores de cabeza moi intensos e repentinos.
• Problemas para falar.
• Debilidade nunha parte do corpo.
• Confusión.
• Alteracións graves da visión.
• Náuseas e vómitos persistentes.

Aínda que actualmente non existe unha cura definitiva para a migraña crónica, moitas persoas conseguen mellorar de forma significativa grazas a un diagnóstico adecuado e a un tratamento personalizado. Traballar xunto a profesionais da saúde, identificar os factores desencadeantes e tratar os síntomas desde o seu inicio pode reducir a frecuencia e a intensidade das crises.

Con hábitos saudables, seguimento médico e un tratamento correcto, moitos pacientes logran recuperar parte da súa vida cotiá, participar en actividades sociais e mellorar o seu benestar físico e emocional.

LADRÓN DE RECORDOS

 

E se os teus recordos comezasen a desaparecer pouco a pouco sen que poidas evitalo? O Alzheimer é unha enfermidade que non só borra a memoria, senón tamén parte da identidade dunha persoa.

É un trastorno neurodexenerativo que afecta ao cerebro e provoca un deterioro progresivo das funcións cognitivas, especialmente da memoria.

COMO OCORRE

O Alzheimer vai danando o cerebro pouco a pouco por dous lados. 

Por unha parte, a proteína 

beta amiloide acumúlase fora das neuronas e forman placas que dificultan que se poidan comunicar entre elas. Ao mesmo tempo, outra proteína chamada tau afecta ao interior das células: desordénanse e créase unha especie de enredos que impiden que os nutrientes circulen con normalidade, facendo que as neuronas vaian morrendo.

Co paso do tempo, todo isto provoca que o cerebro se vaia encollendo, o que se coñece como atrofia cerebral. Este proceso adoita comezar no hipocampo, que é a zona relacionada coa memoria, e despois esténdese a outras partes do cerebro. Por iso, a persoa vai perdendo pouco a pouco os recordos, a súa identidade e tamén a capacidade de ser autónomo.

A QUEN AFECTA

O Alzheimer adoita afectar ás persoas maiores, sobre todo a partir dos 65 anos. 

É unha enfermidade que aparece a medida que aumenta a idade, polo que o envellecemento é o principal factor de risco.

Aínda que é pouco frecuente, tamén pode presentarse en persoas máis novas, normalmente por causas xenéticas, antecedentes familiares, problemas cardiovasculares ou levar un estilo de vida pouco saudable.

O Alzheimer en persoas novas é máis difícil de detectar, xa que os síntomas poden confundirse con estrés, ansiedade ou problemas de concentración. Aínda así, co tempo aparecen os mesmos problemas que nas persoas maiores: perda de memoria, dificultades para organizar tarefas e cambios na linguaxe ou no comportamento.

EVOLUCIÓN

O Alzheimer non comeza xusto no momento no que aparecen os primeiros síntomas. É un proceso moi lento que pode levar anos ou décadas desenvolverse sen que a persoa se decate.

Os científicos dividen esta evolución en tres etapas principais, nas que pouco a pouco se vai perdendo cada vez máis capacidade.

• Fase leve: Os síntomas céntranse sobre todo na memoria recente. A persoa comeza a repetir preguntas, esquécese de cousas que acaban de ocorrer ou ten máis dificultades para atopar palabras no medio dunha conversa. Aínda así, nesta etapa conserva bastante autonomía, e moitas veces estes despistes atribúense ao estrés ou á idade. 
• Fase moderada:É a máis longa e o deterioro faise máis evidente. Xa non afecta só á memoria, senón tamén á linguaxe, á orientación e ao razoamento. A persoa pode perderse en lugares coñecidos, necesitar axuda para tarefas cotiás como vestirse ou preparar comida, e é frecuente que aparezan cambios de ánimo ou episodios de confusión.
• Fase avanzada: Aquí o dano cerebral é moito máis xeneralizado. A comunicación practicamente desaparece, non recoñece ás persoas do seu entorno e a dependencia é total. Nesta etapa, o corpo tamén vai perdendo capacidade para funcionar con normalidade, polo que son necesarios coidados constantes durante todo o día.

TRATAMENTO

Non existe unha cura para o Alzheimer, pero hai tratamentos que axudan a mellorar a calidade de vida das persoas que o padecen e poden moderar un pouco a evolución da enfermidade.

Os medicamentos son moi importantes e poden mellorar temporalmente a memoria, a atención ou a capacidade de realizar tarefas diarias. 

Tamén son moi importantes as terapias non farmacolóxicas, xa que, grazas a exercicios de memoria, actividades de estimulación cognitiva e xogos mentais, axudan a manter o cerebro activo o maior tempo posible. 

O coidado da persoa é fundamental, xa que o apoio da familia ou de coidadores axuda a manter a súa seguridade, autonomía e benestar emocional. 

PEQUENOS IMPULSOS, GRANDES PREXUÍZOS

 

A síndrome de Tourette é un trastorno neurolóxico que aparece antes dos 18 anos. Os seus principais signos son os tics motores e vocais, que duran máis dun ano. Os tics son movementos ou sons involuntarios e recorrentes que a persoa non pode controlar. Por exemplo, alguén pode rir continuamente, rascarse a cabeza ou falar en voz alta. O primeiro síntoma adoita aparecer entre os 4 e os 6 anos e adoita ser un tic facial, como unha careta ou un golpe na boca. Na fase inicial, outros tics tamén poden aparecer en diferentes zonas do corpo ou incluír vocalizacións. As persoas xeralmente experimentan unha certa necesidade de realizar un tic, que logo desaparece.

SÍNTOMAS:

Os principais signos son os tics como movementos pequenos, repentinos, repetitivos e voluntarios que son un obstáculo para o individuo. Estes poden ser leves ou graves e, ás veces, afectan a comunicación, a vida diaria, as relacións cos demais e a calidade de vida do individuo. 

Hai dous tipos de tics: simples e complexos. Os primeiros afectan varios músculos ou producen sons breves, mentres que os segundos engloban movementos máis desenvolvidos ou fases completas. A maioría da xente cre que esta síndrome está asociada a dicir palabras mal soantes, pero esta característica obsérvase principalmente nun número moi pequeno de individuos con síndrome de Tourette.

Tamén se observan tics vocais. Estes inclúen tics vocais simples, como tusir, respirar ou falar repetidamente. Os tics complexos implican repetir palabras ou frases que a persoa se di a si mesma e, ocasionalmente, repetir cousas ofensivas ou impropias.

Os tics poden variar co tempo, tanto en intensidade como frecuencia. Estes adoitan aumentar durante o estrés, a ansiedade, a fatiga ou a excitación, e tamén tender a empeorar durante a adolescencia temperá, mellorando co tempo.

Antes de que aparezan os tics, moitas persoas experimentan unha sensación incómoda no corpo, como unha sensación de opresión, formigueo ou ardor. Isto chámase urxencia premonitoria e desaparece despois de que se produza o tic. Algunhas persoas poden controlar temporalmente os seus tics, pero isto require unha dedicación e un esforzo significativo.

A intensidade dos tics varía co tempo. Hai períodos nos que aumentan e outros nos que case desaparecen.  A maioría dos nenos experimentan un nivel menor destes tics durante a adolescencia, aínda que ás veces poden incluso desaparecer na idade adulta.

Está síndrome tamén pode acompañar outros tipos de trastornos mentais como o TDAH, o TOC, as discapacidades de aprendizaxe ou outras afeccións neurolóxicas, o que ás veces se traduce nunha maior dificultade na vida diaria. Non obstante, a maioría das persoas con síndrome de Tourette levan unha vida completamente normal; estudan, traballan e socializan sen problemas.

CAUSAS:

Descoñécese as causas exactas desta síndrome. É un trastorno complexo, polo que pode haber factores hereditarios ou xenéticos implicados, e mesmo a participación de neurotransmisores como a dopamina e a serotonina.

FACTORES DE RISCO:

Esta síndrome está fortemente ligada aos antecedentes familiares. Se alguén da familia ten esta síndrome, outros membros da familia tamén teñen máis probabilidades de padecela.

Os homes teñen máis probabilidades de desenvolver a síndrome de Tourette que as mulleres. De feito, os homes teñen de tres a catro veces máis probabilidades de padecela que as mulleres.

Algúns estudos descubriron que certas cousas que ocorren durante o embrazo ou despois do parto poden influír na probabilidade de desenvolver esta síndrome. Por exemplo, se unha muller fuma durante o embarazo, se hai complicacións durante a xestación, se o bebé nace con baixo peso ao nacer ou se ten certas infeccións, podería haber un maior risco. Non obstante, aínda se necesita máis investigación para determinar se estes factores realmente inflúen no desenvolvemento da síndrome de Tourette.

DIAGNÓSTICO:

A síndrome de Tourette non se pode diagnosticar cunha soa proba, como unha mostra de sangue. O diagnóstico baséase na observación dos síntomas da síndrome de Tourette, o historial médico do paciente e o seu ambiente familiar e escolar. Para diagnosticar esta síndrome, as persoas deben presentar tics motores e vocais durante polo menos un ano. Os profesionais sanitarios poden usar varias escalas para avaliar a gravidade dos tics desta síndrome e identificar outros problemas relacionados, como o trastorno por déficit de atención con hiperactividade ou trastorno obsesivo-compulsivo. Ás veces, tamén se realizan probas adicionais, como análises de sangue, electroencefalogramas ou resonancia magnética para descartar outras afeccións médicas. Estas probas axudan aos expertos a determinar se os síntomas de Tourette son causados por outra  afección médica.

TRATAMENTO: 

Moitas persoas con síndrome de Tourette non precisa
n tratamento porque os seus tics non afectan as súas vidas diarias. Non obstante, cando os tics causan dor, estrés ou dificultades na escola, no traballo ou nas relacións sociais existen varias opcións de tratamento. A terapia condutual, especialmente a Interveción Condutual Integral para os Tics, adoita ser unha das máis eficaces, xa que axuda a controlar os tics e a reducir a ansiedade ou os comportamentos obsesivos. Nalgúns casos, tamén se pode usar medicación, especialmente se hai outros trastornos asociados como o TDAH ou o TOC. Ademais, o apoio da familiar, a escola e os profesionais é esencial para mellorar a calidade de vida das persoas con síndrome de Tourette e axudalas a funcionar mellor no seu contorno.

ATRAPADOS ENTRE TREMORES

 

A enfermidade de Parkinson é unha patoloxía neurodexenerativa que afecta ao sistema nervioso e altera principalmente o control do movemento. Prodúcese cando determinadas neuronas do cerebro, especialmente as encargadas de producir dopamina, van deteriorándose progresivamente. A dopamina é unha substancia esencial para coordinar os movementos musculares e manter o equilibrio corporal. 

Esta enfermidade afecta sobre todo ás persoas maiores de 60 anos, aínda que tamén existen casos de inicio temperán. Na actualidade non existe unha cura definitiva, pero si tratamentos que permiten mellorar a calidade de vida dos pacientes.

Que ocorre no cerebro?

Na enfermidade de Parkinson, as células nerviosas dunha zona cerebral chamada substancia negra deixan de producir suficiente dopamina. Isto provoca dificultades para controlar os movementos e coordinar os músculos.

Principais síntomas

Os síntomas aparecen de forma lenta e progresiva. Os máis frecuentes son:

• Tremores nas mans, pernas ou mandíbula.
• Lentitude nos movementos ou bradicinesia.
• Rixidez muscular.
• Problemas de equilibrio e coordinación.
• Alteracións na fala e na escritura.

Ademais dos síntomas motores, tamén poden aparecer problemas de sono, ansiedade, depresión ou dificultades cognitivas.

Como se diagnostica?

Non existe unha proba única capaz de confirmar o Parkinson. O diagnóstico realízase mediante:

• Exploración neurolóxica.
• Avaliación dos síntomas.
• Historial clínico do paciente.
• Probas de imaxe para descartar outras enfermidades.

Os especialistas en neuroloxía observan especialmente os problemas de movemento, o equilibrio e a resposta aos medicamentos.

Tratamentos actuais

Aínda que o Parkinson non ten cura, existen tratamentos eficaces para controlar os síntomas. O máis empregado é a levodopa, un medicamento que axuda a aumentar os niveis de dopamina no cerebro.

Tamén se utilizan:

• Fisioterapia.
• Exercicios de mobilidade.
• Terapias ocupacionais.
• Estimulación cerebral profunda en casos graves.

Vivir coa enfermidade

Moitas persoas con Parkinson poden manter unha vida activa durante anos grazas ao tratamento, ao exercicio físico e ao apoio familiar. Actividades como camiñar, bailar ou practicar tai chi poden axudar a mellorar o equilibrio e reducir a rixidez muscular.

A investigación científica continúa avanzando para atopar novos tratamentos e mellorar o diagnóstico precoz da enfermidade.

Conclusión

A enfermidade de Parkinson é unha das patoloxías neurolóxicas máis frecuentes no mundo. A pesar de ser unha enfermidade progresiva, os avances médicos permiten controlar moitos dos síntomas e mellorar considerablemente a calidade de vida das persoas afectadas. A información, a prevención e o apoio social son fundamentais para afrontar esta enfermidade.

VIAXE INTERROMPIDA

A esclerose múltiple é unha enfermidade que afecta ao sistema nervioso e provoca distintos problemas cognitivos e físicos. Moitas persoas no mundo padécena e, aínda que non ten cura, existen moitos tratamentos que axudan a controlar os síntomas e mellorar a calidade de vida.

Que é?

A esclerose múltiple (EM) é unha enfermidade crónica do sistema nervioso central que afecta ao cerebro e á medula espiñal. É considerada unha enfermidade autoinmune porque o sistema inmunitario ataca por erro á mielina. Esta lesión dificulta a transmisión dos impulsos nerviosos entre o cerebro e o resto do corpo.

Como afecta ao sistema nervioso?

A esclerose múltiple afecta ao sistema nervioso central porque dana a mielina que rodea e protexe as fibras nerviosas. Cando esta cuberta se desgasta, as mensaxes eléctricas que viaxan entre as neuronas vólvense máis lentas, interrómpense ou deixan de transmitirse.

Debido a isto, ao cerebro dificúltaselle a comunicación eficiente con distintas partes do corpo. Dependendo da zona afectada aparecen problemas diferentes, como poden ser, problemas de mobilidade, de coordinación, de sensibilidade, de visión ou de funcións cognitivas. Co paso do tempo, o dano continuo pode provocar lesións permanentes nas fibras nerviosas, o que provoca a progresión de algúns síntomas.

Causas

A causa da esclerose múltiple descoñécese. Considérase que é unha enfermidade de orixe imunitario na que o sistema inmunitario do corpo ataca aos propios tecidos. Non está claro porque se manifesta nalgunhas persoas e noutras non. Unha combinación de factores xenéticos e ambientais pode aumentar o risco a padecer esta enfermidade. Estes factores son:

• Idade, máis común a aparición entre os 20 e os 40 anos.
• Sexo, as mulleres teñen máis posibilidades de padecela.
• Antecedentes familiares, se alguén na túa familia a ten, é máis probable que a padezas.
• A raza, as persoas con descendencia do norte de Europa, son máis propensas a ter esta enfermidade.
• Baixos niveis de vitamina D.
• Fumar
• Ter obesidade
• Determinadas enfermidades autoinmunes, se padeces algunha outra enfermidade autoinmune, é máis probable que padezas esclerose múltipe 

Síntomas

Os síntomas da esclerose múltiple varían en función da persoa. Durante o avance da enfermidade poden cambiar, dependendo das fibras nerviosas ás que afecte. Os síntomas máis comúns son:

• Entumecemento ou formigueo
• Sensacións de descargas eléctricas que se producen con certos movementos do pescozo, especialmente, ao inclinalo cara a diante. Esta sensación denomínase signo de Lhermitte.
• Falta de coordinación
• Problemas para camiñar ou imposibilidade de facelo
• Debilidade
• Perda da visión parcial ou completa, que adoita ir acompañada de dor durante os movementos oculares.
• Visión dobre e borrosa
• Mareos e sensación de que todo o que está ao teu arredor se move, é dicir vertixe.
• Problemas coa funcionalidade sexual, a vexiga e os intestinos.
• Fatiga
• Dificultade na fala
• Problemas de memoria, pensamento e comprensión da información
• Cambios no estado de ánimo 

Os aumentos da temperatura corporal poden empeorar os síntomas da esclerose múltiple.

Tipos

Os tipos de esclerose múltiple dependen da progresión dos síntomas e da frecuencia das recaídas, e son:

• Con recaídas e mellorías: a maior parte das persoas padecen este tipo. Teñen períodos con novos síntomas ou recaídas que aparecen durante días ou semanas e, normalmente melloran de forma parcial ou total. Estas recaídas están seguidas de períodos tranquilos da enfermidade que poden durar meses.
• Secundaria progresiva: entre o 20% e o 40% das persoas con esclerose múltiple con recaídas e mellorías co tempo poden desenvolver unha progresión constante dos síntomas. Esta progresión pode ocorrer entre 10 e 40 anos despois do inicio da enfermidade.
• Primaria progresiva: nalgunhas persoas, os síntomas empeoran pouco a pouco dende o principio, sen fases de recuperación.

Diagnóstico

Non existen probas específicas para detectar a esclerose múltiple. O diagnóstico consta de varias probas, exploración física, resonancia magnética e resultados da punción lumbar. O diagnóstico da esclerose múltiple tamén implica descartar outras afeccións que poidan causar síntomas similares. Isto coñécese como diferenciación diagnóstica.

As probas que se utilizan para diagnosticar esta enfermidade son:

• Resonancia magnética que pode revelar áreas de esclerose múltiple no cerebro e na medula espiñal. Estas áreas denomínanse lesións.  É unha proba non invasiva que proporciona imaxes moi detalladas do sistema nervioso central e axuda a confirmar o diagnóstico da enfermidade.

• 
  Punción lumbar na que se extrae unha pequena mostra de líquido cefalorraquídeo do conduto espiñal para a súa análise en laboratorio. Esta mostra pode mostrar cambios nos anticorpos que están asociados coa esclerose múltiple. Unha punción lumbar tamén axuda a descartar infeccións
  e outras afeccións con síntomas similares aos da esclerose múltiple. Unha proba de anticorpos máis recente para as cadeas lixeiras libres pode ser máis rápida e menos custosa que as probas anteriores de líquido cefalorraquídeo para detectar a esclerose múltiple.

• 
  Tomografía de coherencia óptica que usa ondas de luz para producir imaxes do ollo. Na esclerose múltiple, unha afección chamada neurite óptica provoca cambios na retina. A tomografía de coherencia óptica úsase para medir o grosor da retina. Tamén pode mostrar danos nas fibras nerviosas da retina.
• Análise de sangue axudan a descartar outras enfermidades con síntomas similares aos da esclerose múltiple. Estanse a desenvolver probas para comprobar se hai biomarcadores específicos asociados coa esclerose múltiple. 
• Probas neuropsicolóxicas avalían funcións como a memoria, o pensamento, a linguaxe e o estado de ánimo. Realízanas neuropsicólogos e son moi importantes na esclerose múltiple para detectar posibles problemas cognitivos que poden afectar á vida diaria. Estas probas poden facerse ao diagnóstico e repetirse ao longo do tempo para controlar a evolución da enfermidade.

Tratamento

Por agora non se coñece ningunha cura para a esclerose múltiple, pero existen diferentes tratamentos que poden parar a enfermidade. O obxectivo do tratamento é deter o progreso e controlar os síntomas para así axudar ás persoas. Os medicamentos normalmente tómanse durante un tempo prolongado. Estes inclúen:

• 
  Medicamentos para atrasar a enfermidade
• Esteroides para diminuír a gravidade dos ataques 
  
• Medicamentos para controlar os síntomas como espasmos musculares, problemas urinarios, etc.

Os medicamentos son máis efectivos para o tipo con recaídas e mellorías, que para o resto. Para os outros tipos pode ser beneficioso:

• Fisioterapia e terapia da fala
• Dispositivos asistenciais, como cadeiras de rodas
• Un estilo de vida saudable
• Evitar a fatiga e o estrés
• Facer cambios no entorno para previr caídas

Posibles complicacións

A esclerose múltiple pode complicarse conforme esta enfermidade avance

• Depresión
• Dificultade para tragar
• Dificultade para pensar
• Menos capacidade para coidarse sen axuda
• Osteoporose ou adelgazamento dos ósos
• Úlceras de decúbito
• Infeccións das vías urinarias
• Necesidade dunha sonda urinaria permanente
  

A esclerose múltiple é unha enfermidade crónica que afecta ao sistema nervioso e pode provocar importantes cambios na vida das persoas que a padecen. Actualmente non ten cura, pero existen tratamentos que permiten controlar os síntomas e mellorar a calidade de vida. A investigación continúa avanzando para comprender mellor a enfermidade e desenvolver terapias mellores.

O LADO OCULTO DA DIETA

 

A alimentación é un dos factores que máis inflúe na nosa saúde. A través dos alimentos que inxerimos obtemos a enerxía e os nutrientes necesarios para o correcto funcionamento do organismo, pero tamén pode chegar a ser a orixe de moitos problemas de saúde distintos se non temos unha dieta equilibrada Un dos moitos problemas que pode causar unha mala alimentación esta a dislipidemia. Esta consiste nunha alteración dos niveis de graxas no sangue.

Que é a dislipidemia?

A dislipidemia consiste na alteración nos niveis de lípidos presentes no sangue, principalmente do colesterol e dos triglicéridos (graxas). Prodúcese cando estes compoñentes aparecen en cantidades demasiado altas ou cando o colesterol bo (HDL) esta demasiado baixo. Aínda que as graxas son indispensables na nosa dieta, o seu exceso pode provocar graves problemas de saúde.

Esta enfermidade está súper relacionada coa alimentación debido a que os lípidos presentes no noso sangue proceden da dieta, e un consumo excesivo de graxas saturadas, azucres ou alimentos ultraprocesados pode contribuír a que os niveis de colesterol e triglicéridos sexan mais altos do debido.

Que tipos de graxas están implicadas na dislipidemia?

Como se menciona anteriormente, os lípidos son os principais causantes desta enfermidade, en concreto son: o colesterol e os triglicéridos. 

Por un lado, o colesterol cumpre funcións esenciais no organismo, como formar parte das membranas celulares e participar na produción de hormonas. Pero o seu exceso provoca que este se acumule nas paredes das arterias provocando problemas como a arterioclerose.

Por outro lado, os triglicéridos son unha forma de almacenamento de enerxía no corpo, pero, canso se consumen en exceso o organismo o almacénaos no tecido graxo ou os triglicéridos restantes circulan no sangue.

Cales son os seus síntomas? Como se detecta?

Un dos grandes problemas da dislipidemia é que na gran maioría dos casos non mostra síntomas evidentes. E por isto que se considera unha enfermidade silenciosa, xa que moitas persoas poden pasar anos con ela sen sabelo.

Nos casos máis avanzados deste trastorno poden aparecer xantomas ou problemas nas arterias. Sen embargo o máis común é que se detecte antes.

A forma máis habitual de detectar a dislipidemia é mediante unha análise de sangue, en concreto dun perfil lipídico no que se miden os niveis de colesterol HDL, LDL e triglicéridos.

Cos resultados desta proba pode saberse se a cantidade de graxas no sangue está dentro do saudable ou se existe un risco de desenvolver enfermidades cardiovasculares (infartos ou ictus, son unha das principais causas de morte no mundo).

Como evitar a enfermidade?

Existen varios factores que poden contribuír ao desenvolvemento desta alteración. Entre eles destacan unha alimentación rica en graxas saturadas e azucres, o sedentarismo, o sobrepeso, ou a obesidade. Inflúen tamén outros factores como a xenética, a idade ou certas enfermidades do metabolismo.

Cando falamos de evitar a enfermidade a alimentación ten un papel clave. Levan a acabo unha alimentación equlibrada axuda a regular os niveis de colesterol e triglicéridos no sangue.

É recomendable aumentar o consumo de alimentos como: froitas, verduras, cereais integrais, legumes e peixe. Tamén axuda reducir o consumo doutros alimentos como: graxas saturadas, alimentos ultraprocesados e produtos con moito azucre

 

Obesidade e dislipedemia

Aínda que estan relacionados, non sempre que unha persoa ten obesidade presenta dislipidemia. A obesidade, sobre todo cando se trata de acumulación excesiva de graxa abdominal pode cambiar o metabolismo das graxas no organismo, o que pode dar lugar a un aumento dos triglicéridos e do colesterol malo (LDL) e unha baixada do colesterol bo (HDL), e dicir, da lugar a dislipidemia.

Aínda así, non todas as persoas con obesidade desenvolven dislipidemia xa que inflúen outros factores mencionados anteriormente.

Cal é o tratamento da dislipedemia?

O tratamento adoita comezar con cambios no estilo de vida, especialmente na alimentación e nos hábitos relacionados con deporte. A perda de peso nos casos onde a enfermidade e causada por sobrepeso pode axudar a mellorar os niveis de lípidos no sangue.

Cando estas medidas non son suficientes, o médico pode recomendar tratamentos farmacolóxicos para reducir o colesterol ou os triglicéridos. O obxectivo principalmente é manter os niveis de graxas equilibrados coas necesidades do corpo para así reducir o risco de complicacións cardiovasculares.

ENTRE A SAÚDE E A OBSESIÓN

Durante os últimos anos aumentou a preocupación por levar unha vida saudable. Cada vez máis persoas intentan comer mellor, facer moito exercicio e coidar o corpo. Este interese pola saúde é algo moi positivo e necesario, xa que ter unha boa alimentación axuda a manter unha boa calidade de vida, pero cando a preocupación pola alimentación vólvese unha obsesión, pode aparecer un problema chamado  ortorexia.

A ortorexia é unha obsesión patolóxica por comer alimentos considerados saudables. As persoas que teñen este problema pasan moito tempo pensando na calidade dos alimentos e evitando consumir comida que non consideran saudables. Este termo foi proposto por Steven Bratman en 1997.  Este doutor comezouse a interesar por esta obsesión despois de observar que algunhas persoas que intentaban levar unha dieta moi saudable acababan tendo unha relación pouco equilibrada coa comida. Bratman decatouse de que estes individuos dedicaban moito tempo da súa vida pensando nos alimentos que consumían, planificando as comidas con moita precisión e evitando calquera produto que consideraran pouco saludable. Ademais, moitas destas persoas experimentaban sentimentos de culpa ou ansiedade cando non seguían as súas propias regras alimentarias. 

Por que aparece a ortorexia?

A ortorexia pode aparecer por diferentes motivos. Na sociedade actual hai moita presión por levar un estilo de vida saudable e por ter un corpo perfecto. Ademais, nas redes sociais e en internet hai moita información sobre dietas e alimentación, pero non sempre é correcta. Isto pode facer que algunhas persoas se obsesionen coa idea de comer perfecto e comecen a deixar de comer cada vez máis alimentos da súa dieta.                                                                                                                                         

Tamén pode influír a personalidade da persoa. Algunhas persoas son moi perfeccionistas ou moi estritas consigo mesmas, e isto pode facer que intenten controlar demasiado a súa alimentación.

A quen pode afectar a ortorexia?

A ortorexia pode afectar a calquera persoa, pero é máis frecuente en mulleres e adolescentes. Tamén aparece con máis frecuencia en persoas que practican deportes como o atletismo ou a danza, xa que adoitan preocuparase moito pola alimentación e pola imaxe corporal.

Relación con outros trastornos de conduta alimentaria (TCA)                                                        A ortorexia pode estar relacionada con outros trastornos da conduta alimentaria, como por exemplo a anorexia ou a bulimia. Nestes tres casos existe unha preocupación por querer ser perfectos e unha visión alterada de si mesmos.

A diferenza está en que na anorexia e na bulimia a obsesión está máis relacionada coa cantidade de comida, mentres que na ortorexia a preocupación baséase na calidade dos alimentos.

Tamén está relacionado cos trastornos obsesivo-compulsivos, xa que as persoas con ortorexia adoitan ter regras moi estritas sobre a alimentación e pensamentos constantes sobre a comida e a saúde. 

Que consecuencias pode ter para a saúde?

A pesar de que o obxectivo destas persoas é comer de maneira saudable, a ortorexia pode provocar graves problemas de saúde. 

Ao eliminar determinados alimentos sen substituílos por outros que acheguen os mesmos nutrientes, poden aparecer carencias nutricionais. Estas carencias poden provocar anemia, falta de vitaminas, falta de enerxía ou outros problemas de saúde. Ademais, unha dieta demasiado restritiva tamén pode causar unha perda de peso excesiva.

A nivel social e psicolóxico tamén pode ter consecuencias importantes. Moitas persoas poden chegar a evitar reunións con amigos e familiares polo feito de que non confían nos alimentos que se van servir. Isto pode provocar illamento social,  tristeza, ou tamén poden chegar a criticar ou menosprezar a quen non come do mesmo xeito.

Como se pode previr a ortorexia?

Para previr a ortorexia é importante manter unha relación equilibrada coa comida. Comer saudable non significa eliminar todos os alimentos que non se consideran perfectos, senón levar unha dieta variada e equilibrada.

Tamén é importante informarse a través de profesionais da saúde, como nutricionistas ou médicos, e non crer en toda a información que aparece en internet ou nas redes sociais.