PEQUENOS IMPULSOS, GRANDES PREXUÍZOS

 

A síndrome de Tourette é un trastorno neurolóxico que aparece antes dos 18 anos. Os seus principais signos son os tics motores e vocais, que duran máis dun ano. Os tics son movementos ou sons involuntarios e recorrentes que a persoa non pode controlar. Por exemplo, alguén pode rir continuamente, rascarse a cabeza ou falar en voz alta. O primeiro síntoma adoita aparecer entre os 4 e os 6 anos e adoita ser un tic facial, como unha careta ou un golpe na boca. Na fase inicial, outros tics tamén poden aparecer en diferentes zonas do corpo ou incluír vocalizacións. As persoas xeralmente experimentan unha certa necesidade de realizar un tic, que logo desaparece.

SÍNTOMAS:

Os principais signos son os tics como movementos pequenos, repentinos, repetitivos e voluntarios que son un obstáculo para o individuo. Estes poden ser leves ou graves e, ás veces, afectan a comunicación, a vida diaria, as relacións cos demais e a calidade de vida do individuo. 

Hai dous tipos de tics: simples e complexos. Os primeiros afectan varios músculos ou producen sons breves, mentres que os segundos engloban movementos máis desenvolvidos ou fases completas. A maioría da xente cre que esta síndrome está asociada a dicir palabras mal soantes, pero esta característica obsérvase principalmente nun número moi pequeno de individuos con síndrome de Tourette.

Tamén se observan tics vocais. Estes inclúen tics vocais simples, como tusir, respirar ou falar repetidamente. Os tics complexos implican repetir palabras ou frases que a persoa se di a si mesma e, ocasionalmente, repetir cousas ofensivas ou impropias.

Os tics poden variar co tempo, tanto en intensidade como frecuencia. Estes adoitan aumentar durante o estrés, a ansiedade, a fatiga ou a excitación, e tamén tender a empeorar durante a adolescencia temperá, mellorando co tempo.

Antes de que aparezan os tics, moitas persoas experimentan unha sensación incómoda no corpo, como unha sensación de opresión, formigueo ou ardor. Isto chámase urxencia premonitoria e desaparece despois de que se produza o tic. Algunhas persoas poden controlar temporalmente os seus tics, pero isto require unha dedicación e un esforzo significativo.

A intensidade dos tics varía co tempo. Hai períodos nos que aumentan e outros nos que case desaparecen.  A maioría dos nenos experimentan un nivel menor destes tics durante a adolescencia, aínda que ás veces poden incluso desaparecer na idade adulta.

Está síndrome tamén pode acompañar outros tipos de trastornos mentais como o TDAH, o TOC, as discapacidades de aprendizaxe ou outras afeccións neurolóxicas, o que ás veces se traduce nunha maior dificultade na vida diaria. Non obstante, a maioría das persoas con síndrome de Tourette levan unha vida completamente normal; estudan, traballan e socializan sen problemas.

CAUSAS:

Descoñécese as causas exactas desta síndrome. É un trastorno complexo, polo que pode haber factores hereditarios ou xenéticos implicados, e mesmo a participación de neurotransmisores como a dopamina e a serotonina.

FACTORES DE RISCO:

Esta síndrome está fortemente ligada aos antecedentes familiares. Se alguén da familia ten esta síndrome, outros membros da familia tamén teñen máis probabilidades de padecela.

Os homes teñen máis probabilidades de desenvolver a síndrome de Tourette que as mulleres. De feito, os homes teñen de tres a catro veces máis probabilidades de padecela que as mulleres.

Algúns estudos descubriron que certas cousas que ocorren durante o embrazo ou despois do parto poden influír na probabilidade de desenvolver esta síndrome. Por exemplo, se unha muller fuma durante o embarazo, se hai complicacións durante a xestación, se o bebé nace con baixo peso ao nacer ou se ten certas infeccións, podería haber un maior risco. Non obstante, aínda se necesita máis investigación para determinar se estes factores realmente inflúen no desenvolvemento da síndrome de Tourette.

DIAGNÓSTICO:

A síndrome de Tourette non se pode diagnosticar cunha soa proba, como unha mostra de sangue. O diagnóstico baséase na observación dos síntomas da síndrome de Tourette, o historial médico do paciente e o seu ambiente familiar e escolar. Para diagnosticar esta síndrome, as persoas deben presentar tics motores e vocais durante polo menos un ano. Os profesionais sanitarios poden usar varias escalas para avaliar a gravidade dos tics desta síndrome e identificar outros problemas relacionados, como o trastorno por déficit de atención con hiperactividade ou trastorno obsesivo-compulsivo. Ás veces, tamén se realizan probas adicionais, como análises de sangue, electroencefalogramas ou resonancia magnética para descartar outras afeccións médicas. Estas probas axudan aos expertos a determinar se os síntomas de Tourette son causados por outra  afección médica.

TRATAMENTO: 

Moitas persoas con síndrome de Tourette non precisa
n tratamento porque os seus tics non afectan as súas vidas diarias. Non obstante, cando os tics causan dor, estrés ou dificultades na escola, no traballo ou nas relacións sociais existen varias opcións de tratamento. A terapia condutual, especialmente a Interveción Condutual Integral para os Tics, adoita ser unha das máis eficaces, xa que axuda a controlar os tics e a reducir a ansiedade ou os comportamentos obsesivos. Nalgúns casos, tamén se pode usar medicación, especialmente se hai outros trastornos asociados como o TDAH ou o TOC. Ademais, o apoio da familiar, a escola e os profesionais é esencial para mellorar a calidade de vida das persoas con síndrome de Tourette e axudalas a funcionar mellor no seu contorno.