domingo, 14 de decembro de 2025

ÓSOS FÓRA DE CONTROL





O sistema óseo é o encargado de soster o noso corpo e permitir o movemento deste. Este sistema está formado por todos os ósos do noso corpo. Cando un deles altera a súa forma ou estrutura pode afectar a forma na que nos movemos e soportamos o peso corporal. Un exemplo de como o cambio nos nosos ósos pode afectar ao funcionamento do corpo é a enfermidade do Paget.

Que é a enfermidade do Paget?

A enfermidade do Paget é un trastorno que afecta ao proceso de renovación dos ósos. En condicións normais, os nosos ósos están en continuo proceso de destrución e formación de tecido óseo. Este proceso recibe o nome de remodelado óseo, en el participan 2 células principais:
  • Os osteoclastos: encárganse de destruír ou eliminar o óso vello.
  • Os osteoblatos: forman óso novo que reempraza ao antigo xa destruído.
Estes procesos de destrución e formación ósea teñen que levarse acabo simultaneamente e de maneira equilibrada. Cando este equilibrio desaparece e os osteoclastos traballan demasiado rápido, os osteoblastos intentan compensar esta destrución acelerada coa creación de novo óso de forma rápida e desordenada. Como resultado, os ósos que se forman son máis grandes pero tamén con unha estrutura interna irregular que os volve fráxiles.
Esta enfermidade e pouco común, e afecta a poucos ósos do noso corpo. Os ósos máis comúns en ser afectados son: a pelve, o cranio, as pernas e a columna vertebral.

De onde xorde esta enfermidade? Que a causa?

A causa exacta de por que se desenvolve esta enfermidade non se coñece polo momento, pero hai dúas hipóteses: a xenética ou algunha infección anterior.

  • Xenética

Observouse que a enfermidade pode presentarse en varios membros de unha familia. Este feito suxire que existe algún factor hereditario.
Debido a certas mutacións nalgúns xenes, os osteoclatos alteran o seu comportamento/funcionamento. Isto podería axudar a entender a razón pola que ocorre a destrución acelerada do óso na enfermidade do Paget. 
Deste xeito, se un familiar próximo ten a enfermidade, aumenta as posibilidades de que se desenvolva.

  • Infeccións anteriores
A existencia de restos de virus anteriores no interior dos osteoclatos podería ser outra causa posible. Son fragmentos de virus que quedan nas células dende hai anos e que poden afectar no seu funcionamento.
Esta teoría non está confirmada pero explica o motivo do cambio da actividade nos osteoclastos.

Síntomas da enfermidade do Paget? Como se diagnostica?

Esta enfermidade moitas veces non presenta síntomas, ou cando os presenta confúndense cos de unha artrite ou outros problemas do sistema óseo. Por isto moitas persoas que a teñen e non o saben. Os síntomas máis comúns son:
  1. Dor óseo ou articular: pode ser debido a propia enfermidade do Paget ou a artrite que é unha complicación da enfermidade, das que falaremos a continuación.
  2. Dor de cabeza e perda de audición: cando a enfermidade afecta aos osos do cranio.
  3. Presión sobre os nervios: cando o/os ósos afectados pola enfermidade están no cranio. Cando isto sucede produce moita dor, formigueo, debilidade e incluso problemas de mobilidade.
  4. Dor de cadeira: preséntase cando a enfermidade afecta a os ósos da pelve ou ao fémur.
E importante recalcar que esta enfermidade non se propaga pos ósos sans, só avanza nas zonas xa afectadas.
O diagnostico desta enfermidade baséanse na combinación de varios elementos. No primeiro lugar un profesional revisa o historial clínico do paciente realizando diferentes preguntas sobre os síntomas anteriormente mencionados. Despois realizarase un exame físico para detectar aumento dos ósos, zonas dolorosas, mala postura ou fallos no movemento. O que confirma a presencia ou ausencia da enfermidade e unha radiografía.


Complicacións da enfermidade

A enfermidade pode levar a múltiples complicacións. As máis habituais son:
  • Artrite: os ósos deformados desgastan máis as articulacións.
  • Insuficiencia cardíaca: o corazón traballa máis para enviar sangue aos ósos afectados.
  • Cálculo renais: a descomposición excesiva dos ósos librea moito calcio.
  • Dentes soltos: si afecta a óso da mandíbula ou cara.
Outras menos habituais son:
  • Cancro de óso
  • Perda de visión: se a enfermidade está no cranio e afecta aos nervios visuais.

Hai cura para esta enfermidade?

Non existe un tratamento que elimine esta enfermidade, pero si hai algúns que controlan os síntomas e evitan complicacións. O tratamento principal son os medicamentos (en especial os bisfosfonatos) que axudan a diminuír a dor e a frear o avance da enfermidade do Paget. En casos extremos realízase unha cirurxía que consiste en, por exemplo, corrixir fracturas, substituír unha articulación moi danada ou aliviar a presión sobre un nervio.
Aparte dos tratamentos médicos, unha boa alimentación rica en calcio e vitamina D, e realizar unha actividade física adecuada pode axudar a fortalecer os ósos.




A MITOLOXÍA RELACIÓNASE CO NOSO CORPO

 


1. Introdución
O tendón de Aquiles é o tendón máis grande e robusto do corpo humano. É unha estrutura fundamental para a locomoción que permite a flexión plantar do pé, necesaria para actividades cotiás e deportivas(como camiñar, correr e saltar). É moi vulnerable a diversas patoloxías desde inflamacións ata roturas. Con este traballo, pretendo contestar algunhas preguntas relacionadas coa anatomía do tendón de Aquiles, a súas causas de lesión, os métodos de diagnóstico e as opcións de tratamento co obxectivo de ter suficiente información acerca deste tendón.

2. Que é o tendón de Aquiles?

O tendón de Aquiles atópase na parte posterior e inferior da perna. Comeza na mitade da tibia e percorre a parte posterior da perna ata o talón. Conecta os músculos da metade inferior da perna co calcáneo. O termo médico para o tendón de Aquiles é "tendón calcáneo".
Considérase o tendón máis grande e potente do corpo, xunto co tendón cuádriceps e o rotuliano. Pode medir entre 15 e 26 centímetros de longo nos adultos. Pode soportar forzas de hasta 4 veces o peso corporal.

Está formado por 2 tipos de proteínas: coláxeno e elastina. O coláxeno fortalece os tendóns. A elastina axuda que os tendóns se estendan e recuperen a súa forma orixinal a medida que nos movemos.

3. Función do tendón de Aquiles 

O tendón de Aquiles é esencial para a biomecánica da perna. Conecta os músculos da pantorrilla co óso do talón. Axuda a mover o pé e o talón. Cando os músculos da perna se contraen, o tendón de Aquiles eleva o talón. Este tendón utilízase para camiñar, correr, saltar, subir escaleiras, poñerse de puntillas...

4. Orixe do nome
Chámaselle tendón de Aquiles pola mitoloxía grega.

Ten a súa orixe nun antigo poema incompleto Aquileida escrito por Estacio no século I, que contén unha versión do mito do nacemento de Aquiles.
O heroe Aquiles era case invencible, excepto polo seu talón, o único punto por onde a súa nai Tetis mergullouno no rio Estixia para facelo inmortal. A súa nai o suxeitou polo talón dereito para somerxelo no río deixando esa parte do corpo sen o efecto protector do río. Ese preciso punto do seu corpo quedou vulnerable, sendo a única zona na que Aquiles podía ser ferido en batalla. Esta vulnerabilidade fixo que Aquiles, a pesar da súa invencibilidade, morrera ao recibir unha frecha envelenada no seu talón durante a guerra de Troia. 
Esta historia deu orixe a expresión "talón de Aquiles", que hoxe se usa para referirse á debilidade ou punto vulnerable dunha persoa ou cousa por moi forte que sexa.

5. Causas de lesión
O tendón de Aquiles é un dos tendóns máis coñecidos debido ás lesións no deporte profesional. Estas poden ser causadas por un aumento repentino da intensidade deportiva, polos deportes de salto e cambio de dirección. As lesións e problemas máis comúns son:
  •  Tendinites
  •  Tendinoses
  •  Roturas (desgarros) do tendón de Aquiles 
  •  Burdite do talón
  •  Deformidade de Haglund                  
6. Diagnóstico   
Un profesional da saúde diagnosticará os problemas no tendón de Aquiles mediante un exame físico e algunhas probas. Examinará a parte inferior da perna, o pé e o nocello. 
As probas físicas para detectas unha rotura no tendón de Aquiles é a proba de Thompson que detecta roturas. Outras probas a utilizar son:
7. Tratamento          
Os tratamentos no caso de lesión do tendón de Aquiles dependerán do tipo de lesión, a súa causa e a nivel de actividade habitual. Algúns destes tratamentos poden ser:
  • O método RICE: descanso, aplicación de xeo no tendón, uso dunha venda de compresión e      elevación da parte inferior da perna.
  • Medicamentos: como poden ser os antiinflamatorios.
  • Inmobilización. Usar un aparato ortopédico ou unha bota para camiñar.
  • Fisioterapia
  • Ortopedia. Utilizar soletas que suxeiten os pés e os xeonllos.
  • Cirurxía. Utilízase no caso das roturas.
8. Prevención de lesións
Un bo estado de forma e unha boa tonificación muscular son importantes para manter sans os nosos tendóns.
En xeral, podemos seguir estes consellos para reducir o risco de lesións no tendón de Aquiles:
  • Facer estiramentos antes e despois de practicar un deporte ou facer exercicio.
    Estirar o tendón de Aquiles alivia a presión sobre a articulación do xeonllo e é a mellor maneira para previr lesións.
  • Descansar e recuperarse despois dunha actividade intensa.
  • Non seguir facendo exercicio si notamos dor.
  • Utilizar un equipo de protección adecuado tanto para traballar como para facer unha actividade física.



BONE-DERLAND: UN PAÍS DE ÓSOS TOLOS

 


Moitas veces pensamos que a dor de pernas é por estar cansos, por facer deporte ou por pasar moitas horas de pé, pero non sempre é así. Isto pode ocorrer por culpa da enfermidade de Paget, que é un problema que afecta aos ósos que fai que non se formen como deberían e se volvan máis deformes cambiando pouco a pouco a súa estrutura. 
Cando esta enfermidade parece nas pernas poden empezar a doer moito e cambiar a forma. Por culpa diso cada vez custa máis camiñar, subir escaleiras...

Que é a enfermidade de Paget?

A enfermidade de Paget é un problema que fai que os ósos non funcionen como deberían. Normalmente, o corpo rompe parte do óso vello e logo forma óso novo, pero nesta enfermidade ese proceso volvese raro. O óso rómpese demasiado e logo volve a crecer moi rápido, polo que remata sendo máis grande e máis brando do normal. Isto fai que poda deformarse ou romperse con máis facilidade.

Por lo xeneral esta enfermidade non afecta todo o corpo, senón uns poucos ósos concretos.

Que causa a enfermidade de Paget?

Actualmente non sabemos exactamente que é o que causa esta enfermidade. Pénsase que pode ser por culpa dos xenes e que pode ser hereditaria, por culpa dunha especie de fallo nas células que crean o óso que fan que se forme de maneira descontrolada.

Que síntomas ten?

Normalmente a enfermidade de Paget non provoca síntomas, pero cando aparecen poden ser calquera dos seguintes:



  • Dor ósea: debido ao agrandamento dos ósos e formación de microfracturas.
  • Deformación dos ósos: os ósos arquéanse e depende da zona na que ocorra pode afectar dunha forma ou doutra.
  • Dor articular: por culpa da deformación dos ósos facemos máis esforzo nas articulacións.


Onde é máis normal que apareza?

As partes do corpo máis afectadas son a pelve (pode causar dor de costas ou cadeira), o cranio (pode causar dor de cabeza, xordeira e deformidades faciais), a columna vertebral (pode causar debilidade nas extremidades) e as pernas (pode causar dor e arqueamento dos ósos).

Quen ten máis risco de contraer esta enfermidade?

Esta enfermidade podémola atopar sobre todo na xente da terceira idade e se ten descendentes con este problema é aínda máis posible tela.

Que outros problemas pode causar?

A enfermidade de Paget non só afecta aos ósos, tamén pode causar outras complicacións:

  • Artrite: Os ósos deformados poden premer máis as articulacións e facer que se desgasten, causando dor e dificultade para moverse.

  • Insuficiencia cardíaca: Nos casos graves, o corazón ten que traballar máis para enviar sangue aos ósos afectados. Isto pode ser perigoso sobre todo se a persoa tamén ten as arterias máis ríxidas do normal.

  • Cálculos renais: Como o óso se rompe demasiado rápido pode haber demasiado calcio no corpo e iso pode formar pedras nos riles.

  • Problemas no sistema nervioso: Se os ósos medran mal poden premer o cerebro, a medula espiñal ou os nervios e tamén reducir o fluxo de sangue a estas zonas.

  • Osteosarcoma: É un tipo de cancro de óso pouco frecuente, pero pode aparecer en persoas con esta enfermidade.

  • Dentes soltos: Pode ocorrer se a enfermidade afecta os ósos da cara ou da mandíbula.

  • Perda de visión: É unha complicación rara pero pode pasar se o Paget no cranio afecta os nervios relacionados coa vista.

Que tratamentos podemos levar a cabo?

É importante detectar e tratar a enfermidade de Paget canto antes para evitar complicacións. Os tratamentos máis habituais son:

  • Medicamentos:
    Hai varios tipos pero os máis usados son os bifosfonatos. Estes axudan a reducir a dor nos ósos e a frear o avance da enfermidade.

  • Cirurxía:
    A veces é necesaria cando aparecen certas complicacións. As operacións poden servir para:

    • Axudar a que as fracturas curen nunha posición mellor.

    • Substituír articulacións como o xeonllo ou a cadeira cando hai unha artrite moi grave.

    • Corrixir un óso deformado para reducir a dor en articulacións que soportan peso
      especialmente os xeonllos.

    • Reducir a presión sobre un nervio cando o crecemento do cranio ou problemas na columna afectan o sistema nervioso.


      En conclusión, a enfermidade de Paget é unha patoloxía que afecta ao crecemento dos ósos. A detección temperá e o tratamento adecuado son fundamentais para evitar complicacións e manter unha boa calidade de vida.

ENTRE O AIRE E O ÓSO

 

Que é o Pectus Excavatum e porque ocorre?

Que é o pectus excavatum?
O pectus excavatum é o nome que se lle dá a unha deformidade conxénita da parede torácica. Nesta afección, o esterno está afundido, formando unha depresión no peito, ás veces chamada "peito en funil". Actualmente, este tipo de deformidade torácica primaria é a máis común. Máis do 80 % destes casos danse en homes.
Isto analizarase ao longo desta publicación.

Por que ocorre isto? Causas e factores asociados
Non hai unha única causa para esta afección, pero as investigacións suxiren varios factores:

1. Crecemento anormal da cartilaxe costal
O mecanismo máis amplamente aceptado é que as cartilaxes que conectan as costelas co esterno medran de forma desigual ou excesiva, empurrando o esterno cara a dentro.

2. Compoñente xenético
A miúdo obsérvase un historial familiar, o que indica un factor hereditario.

3. Asociacións con outras afeccións
Non sempre ocorre de forma illada; ás veces está relacionado con:
  • Escoliose (curvatura da columna vertebral)
  • Síndrome de Marfan
  • Síndrome de Poland
  • Trastornos do tecido conxuntivo
Pero na maioría dos casos aparece de forma illada e sen enfermidades asociadas.

Síntomas: Como se manifesta?
O pectus excavatum pode variar moito dunha persoa a outra. Hai casos moi leves, case imperceptibles, e outros que son máis pronunciados.

1. Síntomas físicos máis comúns
  • Afundimento visible no centro do peito
  • Asimetría pectoral
  • Resistencia ao exercicio reducida
  • Falta de aire durante o esforzo intenso
  • Fatiga durante as actividades deportivas
 2. Síntomas emocionais e psicolóxicos
Especialmente durante a adolescencia, son comúns os seguintes:
  • Baixa autoestima
  • Vergoña por mostrar o torso
  • Inseguridade corporal
Diagnóstico: Como se identifica?
O diagnóstico adoita ser clínico, o que significa que abonda con observar a forma do peito. Non obstante, utilízanse varios métodos para avaliar a gravidade:
 
1. Exploración física
O médico avalía a profundidade da escavación  , a simetría e a forma.

2. Índice de Haller
Este obtense mediante unha tomografía computerizada e mide a relación entre o ancho do peito e a distancia entre o esterno e a columna vertebral.

Axuda a clasificar a gravidade:
  • Leve
  • Moderada
  • Grave
3. Probas adicionais
  • Espirometría (función pulmonar)
  • Electrocardiograma
  • Ecocardiograma
Estas probas determinan se a deformidade afecta o corazón ou os pulmóns.

Tratamentos: Que opcións hai dispoñibles?
O tratamento depende da gravidade, a idade e os síntomas.

1. Observación (casos leves)
Cando a depresión é leve e non produce síntomas físicos significativos, as revisións periódicas adoitan ser suficientes.

2. Exercicios e fisioterapia
Estes non corrixen completamente a malformación, pero poden:
  • Mellorar a postura
  • Fortalecer os músculos pectorais e das costas
  • Aumentar a capacidade respiratoria
Son especialmente útiles en casos leves e moderados.

3. Campá de vacío
Un dispositivo que crea succión no esterno e axuda a elevalo gradualmente.
Funciona mellor en adolescentes cun peito flexible.

4. Cirurxía
Indicada en casos moderados a graves ou cando hai deterioración funcional.

As dúas técnicas máis comúns son:
 
Procedemento de Nuss
  • Cirurxía minimamente invasiva
  • Insírese unha barra metálica que empurra o esterno cara a fóra
  • A barra permanece no seu lugar durante 2-4 anos
  • É a máis utilizada na actualidade
Procedemento de Ravitch
  • Máis tradicional
  • Require a extirpación da cartilaxe deformada e o reposicionamento do esterno
  • Úsase en casos moi complexos ou asimétricos
Prognóstico:
Que se pode esperar?
O pectus excavatum, especialmente en casos leves, non adoita afectar gravemente a saúde.
Cos tratamentos actuais, a corrección estética e funcional é excelente na maioría dos casos.
Ademais, moitas persoas levan unha vida completamente normal, mesmo participando en actividades deportivas intensas.



xoves, 5 de xuño de 2025

PRISIONEIROS DO ESTRÉS INTERNO: A ENFERMIDADE DE CUSHING

 





A enfermidade de Cushing pode chegar a aparecer cando as glándulas suprarrenais producen unha cantidade de hormonas superior á que debería de ser.
Exposición prolongada a glucocorticoides.


CAUSAS

Esta enfermidade é provocada por un tumor ou crecemento excesivo da hipófise, esta glándula está localizada xusto debaixo da base do cerebro. Un tipo de tumor da hipófise chamado adenoma é a causa máis común.
A hipófise secreta demasiada ACTH, que estimula a produción de cortisol, a hormona do estrés.



SÍNTOMAS

Os síntomas que presenta a enfermidade de cushing son os seguintes:
  • Obesidade da parte superior do corpo (por enriba da cintura) e extremidades delgadas.
  • Cara redonda, vermella e chea.
  • Taxa de crecemento lento nos nenos.
Respecto a os cambios na pel máis frecuentes:
  • Acné o infeccións da pel
  • Estrías
  • Pel delgada propensa á formación de hematomas.
Os cambios nos ósos e músculos:
  • Dor de lombo mais nos ósos
  • Acumulación de graxa entre os ombros.
  • Decaemento dos ósos, facilidade de fractura.
  • Músculos débiles.
Nas mulleres, a diferenza dos homes, tamén pode darse un crecemento excesivo do vello na cara, pescozo, abdome e muslos; ademais dun ciclo menstrual irregular o inexistente.
Mentres que nos homes poden presentarse a ausencia de desexo sexual e problemas de erección.




DIAGNÓSTICO

Primeiro fanse diferentes exames para confirmar a presenza de demasiada cantidade de cortisol, que son os seguintes:
  • Cortisol libre en urina de 24 horas.
  • Proba de inhibición con dexametasona (dose baixa).
  • Niveles de cortisol na saliva.
Estes, en cambio, determinan a causa do cortisol alto unha vez confirmado:
  • Nivel de ACTH no sangue.
  • Resonancia magnética do cerebro.
  • Proba da hormona liberadora de corticotropina.
  • Proba de inhibición con dexametasona (doses alta).
  • Mostra do seno petroso inferior, que mide os niveis de ACTH nas veas que drenan a hipófise en comparación coas do tórax.
Outros exames:
  • Proba de glicosa na sangue en xaxún e A1C para diabetes.
  • Probas de lípidos e colesterol.
  • Exame de densidade mineral ósea para detectar osteoporoses  .




TRATAMENTO

O tratamento para esta enfermidade implica a extirpación cirúrxica do tumor hipofisario. Despois da cirurxía, a hipófise pode comezar lentamente a funcionar de novo e retornar á normalidade.

Ademais, durante o proceso de recuperación, se pode necesitar tratamentos de substitución de cortisol, xa que a hipófise precisa de tempo para comezar a producir ACTH novamente.
A radioterapia na hipófise tamén se pode utilizar se o tumor non se extirpou por completo.
No caso de que o tumor non responda á cirurxía o á radiación, é probable que se precise de medicamentos para impedir que o corpo produza cortisol. E no caso que estes tratamentos non teñan éxito, é posible que sexa necesario extirpar as glándulas suprarrenais para que estas deixen de producir os altos niveis de cortisol.


PROGNÓSTICO

No caso de que non se trate, a enfermidade de Cushing pode provocar un padecemento grave e incluso a morte. A extirpación do tumor pode levar a unha recuperación completa, pero o tumor pode crecer novamente.

https://medlineplus.gov/spanish/ency/article/000348.htm

No seguinte vídeo podemos atopar máis información:




CANDO O CORPO CONFUNDE AO CEREBRO: EM


 A Esclerose Múltiple (EM) é unha enfermidade crónica que afecta ao sistema nervioso central. Nesta enfermidade, o noso sistema inmune ataca á mielina, que é unha sustancia que recobre/protexe as fibras nerviosas. Este ataque causa interrupcións na transmisión dos impulsos nerviosos.

A súa causa non é coñecida con exactitude pero pénsase que afecta a xenética e o ambiente. Tamén pode ser provocada por infeccións de virus en persoas que xa teñan certa predisposición.

Os síntomas máis comúns desta enfermidade son:

  • Fatiga esaxerada.
  • Perda de equilibro e coordinación.
  • Debilidade nos músculos.
  • Visión borrosa/doble.
  • Entumecemento.
  • Problemas coa memoria ou a concentración.

En canto ao diagnóstico soen realizar as seguintes probas:

  • Punción lumbar: para analizar o líquido cefalorraquídeo.
  • Resonancia magnética: detecta lesións no cerebro e na medula.
  • Probas visuais: para ver a velocidade da resposta nerviosa.

A enfermidade non ten cura, pero si que hai tratamentos que axudan a controlar os seus síntomas e a frear un pouco o avance: medicamentos inmunomoduladores, corticoides, fisioterapia, rehabilitación…

Algúns datos curiosos son que afecta máis ás mulleres que aos homes, que normalmente aparece entre os 20 e os 40 anos e que hai varios tipos (progresiva, remitente…)




mércores, 4 de xuño de 2025

O ECO INVISIBLE DO CEREBRO

 


QUE É A EPILEPSIA?

A epilepsia é un trastorno cerebral crónico que se caracteriza por provocar convulsións. Estás convulsións son episodios de actividade eléctrica anormal no cerebro que poden causar cambios na atención, comportamento e, nalgúns casos movementos corporais. A epilepsia non é contaxiosa e pode afectar a persoas de calquera idade.

CAUSAS

A epilepsia ocorre cando os cambios no tecido cerebral fan que o cerebro esté demasiado excitable ou irritable. Como resultado disto, as células cerebrais envían señais eléctricas anormais. Isto provoca convulsións repetitivas  e impredicibles.



Nas causas comúns da epilepsia, se inclúen:
  • Accidente cerebrovascular o accidente isquémico transitorio (AIT).
  • Demencia.
  • Lesión cerebral traumática.
  • Infeccións, como absceso cerebral, meninxite, encefalite e VIH.
  • Problemas cerebrais presentes no nacemento.
  • Trastornos metabólicos presentes ao nacer.
  • Tumor cerebral.
  • Vasos sanguíneos anormais no cerebro.
  • Outra enfermidade que dane ou destrúa o tecido cerebral.

SÍNTOMAS

Os síntomas poden variar dependendo da persoa. Algunhas poden sufrir leves episodios de ausencias. Outras teñen tremores violentos e perda da lucidez mental (convulsión).

O médico pode dar máis información acerca do tipo específico de convulsión que se pode ter:
  1. Ausencias típicas: inclúen convulsións que involucran un cambio no comportamento pero sen cambios no movemento motor.
  2. Convulsións parciais focais: os síntomas dependen da parte do cerebro afectada. Estas convulsións poden estenderse en todo o cerebro.
  3. Convulsións tonicoclónicas xeneralizadas: afecta a ambos lados do cerebro e causan alteración da conciencia.

PROBAS

Primeiro realízase un exame físico. Este comprende unha avaliación detallada do cerebro e da función do sistema nervioso.

Farase un electroencefalograma (EEG) para revisar a actividade eléctrica do cerebro. As persoas con epilepsia a miúdo teñen unha actividade eléctrica anormal.

Para diagnosticar a epilepsia ou planear unha cirurxía, necesítase:
  • Usar un aparato de rexistro electroencefalográfico durante días ou semanas.
  • Permanecer nun hospital especial onde se poda gravar a actividade do cerebro mentres cámaras de vídeo capturan o queoasa durante unha convulsión. (EEG en vídeo)
Os exames que se poden facer inclúen:
  • Química sanguínea.
  • Glicemia.
  • Contaxe sanguíneo completo (CSC)
  • Probas da función renal.
  • Probas xenéticas.
  • Probas na función hepática.

  • Punción lumbar.

TRATAMENTO

Se a epilepsia débese a un tumor, vasos sanguíneos ou sangrado no cerebro, a cirurxía para tratar estes trastornos pode deter estas crises.
Os medicamentos para previr as convulsións chamadas anticonvulsivos, poden reducir a cantidade de crises futuras.

VÍDEO EXPLICATIVO: EPILEPSIA EXPLICADA EN PRIMEIRA PERSOA









CANDO AS FAÍSCAS DO CEREBRO DESCONTRÓLANSE

  O sistema nervioso é o encargado de coordinar todas as funcións do noso. Este sistema funciona grazas as neuronas, as cales se se comunic...