domingo, 14 de decembro de 2025

A MITOLOXÍA RELACIÓNASE CO NOSO CORPO

 


1. Introdución
O tendón de Aquiles é o tendón máis grande e robusto do corpo humano. É unha estrutura fundamental para a locomoción que permite a flexión plantar do pé, necesaria para actividades cotiás e deportivas(como camiñar, correr e saltar). É moi vulnerable a diversas patoloxías desde inflamacións ata roturas. Con este traballo, pretendo contestar algunhas preguntas relacionadas coa anatomía do tendón de Aquiles, a súas causas de lesión, os métodos de diagnóstico e as opcións de tratamento co obxectivo de ter suficiente información acerca deste tendón.

2. Que é o tendón de Aquiles?

O tendón de Aquiles atópase na parte posterior e inferior da perna. Comeza na mitade da tibia e percorre a parte posterior da perna ata o talón. Conecta os músculos da metade inferior da perna co calcáneo. O termo médico para o tendón de Aquiles é "tendón calcáneo".
Considérase o tendón máis grande e potente do corpo, xunto co tendón cuádriceps e o rotuliano. Pode medir entre 15 e 26 centímetros de longo nos adultos. Pode soportar forzas de hasta 4 veces o peso corporal.

Está formado por 2 tipos de proteínas: coláxeno e elastina. O coláxeno fortalece os tendóns. A elastina axuda que os tendóns se estendan e recuperen a súa forma orixinal a medida que nos movemos.

3. Función do tendón de Aquiles 

O tendón de Aquiles é esencial para a biomecánica da perna. Conecta os músculos da pantorrilla co óso do talón. Axuda a mover o pé e o talón. Cando os músculos da perna se contraen, o tendón de Aquiles eleva o talón. Este tendón utilízase para camiñar, correr, saltar, subir escaleiras, poñerse de puntillas...

4. Orixe do nome
Chámaselle tendón de Aquiles pola mitoloxía grega.

Ten a súa orixe nun antigo poema incompleto Aquileida escrito por Estacio no século I, que contén unha versión do mito do nacemento de Aquiles.
O heroe Aquiles era case invencible, excepto polo seu talón, o único punto por onde a súa nai Tetis mergullouno no rio Estixia para facelo inmortal. A súa nai o suxeitou polo talón dereito para somerxelo no río deixando esa parte do corpo sen o efecto protector do río. Ese preciso punto do seu corpo quedou vulnerable, sendo a única zona na que Aquiles podía ser ferido en batalla. Esta vulnerabilidade fixo que Aquiles, a pesar da súa invencibilidade, morrera ao recibir unha frecha envelenada no seu talón durante a guerra de Troia. 
Esta historia deu orixe a expresión "talón de Aquiles", que hoxe se usa para referirse á debilidade ou punto vulnerable dunha persoa ou cousa por moi forte que sexa.

5. Causas de lesión
O tendón de Aquiles é un dos tendóns máis coñecidos debido ás lesións no deporte profesional. Estas poden ser causadas por un aumento repentino da intensidade deportiva, polos deportes de salto e cambio de dirección. As lesións e problemas máis comúns son:
  •  Tendinites
  •  Tendinoses
  •  Roturas (desgarros) do tendón de Aquiles 
  •  Burdite do talón
  •  Deformidade de Haglund                  
6. Diagnóstico   
Un profesional da saúde diagnosticará os problemas no tendón de Aquiles mediante un exame físico e algunhas probas. Examinará a parte inferior da perna, o pé e o nocello. 
As probas físicas para detectas unha rotura no tendón de Aquiles é a proba de Thompson que detecta roturas. Outras probas a utilizar son:
7. Tratamento          
Os tratamentos no caso de lesión do tendón de Aquiles dependerán do tipo de lesión, a súa causa e a nivel de actividade habitual. Algúns destes tratamentos poden ser:
  • O método RICE: descanso, aplicación de xeo no tendón, uso dunha venda de compresión e      elevación da parte inferior da perna.
  • Medicamentos: como poden ser os antiinflamatorios.
  • Inmobilización. Usar un aparato ortopédico ou unha bota para camiñar.
  • Fisioterapia
  • Ortopedia. Utilizar soletas que suxeiten os pés e os xeonllos.
  • Cirurxía. Utilízase no caso das roturas.
8. Prevención de lesións
Un bo estado de forma e unha boa tonificación muscular son importantes para manter sans os nosos tendóns.
En xeral, podemos seguir estes consellos para reducir o risco de lesións no tendón de Aquiles:
  • Facer estiramentos antes e despois de practicar un deporte ou facer exercicio.
    Estirar o tendón de Aquiles alivia a presión sobre a articulación do xeonllo e é a mellor maneira para previr lesións.
  • Descansar e recuperarse despois dunha actividade intensa.
  • Non seguir facendo exercicio si notamos dor.
  • Utilizar un equipo de protección adecuado tanto para traballar como para facer unha actividade física.



BONE-DERLAND: UN PAÍS DE ÓSOS TOLOS

 


Moitas veces pensamos que a dor de pernas é por estar cansos, por facer deporte ou por pasar moitas horas de pé, pero non sempre é así. Isto pode ocorrer por culpa da enfermidade de Paget, que é un problema que afecta aos ósos que fai que non se formen como deberían e se volvan máis deformes cambiando pouco a pouco a súa estrutura. 
Cando esta enfermidade parece nas pernas poden empezar a doer moito e cambiar a forma. Por culpa diso cada vez custa máis camiñar, subir escaleiras...

Que é a enfermidade de Paget?

A enfermidade de Paget é un problema que fai que os ósos non funcionen como deberían. Normalmente, o corpo rompe parte do óso vello e logo forma óso novo, pero nesta enfermidade ese proceso volvese raro. O óso rómpese demasiado e logo volve a crecer moi rápido, polo que remata sendo máis grande e máis brando do normal. Isto fai que poda deformarse ou romperse con máis facilidade.

Por lo xeneral esta enfermidade non afecta todo o corpo, senón uns poucos ósos concretos.

Que causa a enfermidade de Paget?

Actualmente non sabemos exactamente que é o que causa esta enfermidade. Pénsase que pode ser por culpa dos xenes e que pode ser hereditaria, por culpa dunha especie de fallo nas células que crean o óso que fan que se forme de maneira descontrolada.

Que síntomas ten?

Normalmente a enfermidade de Paget non provoca síntomas, pero cando aparecen poden ser calquera dos seguintes:



  • Dor ósea: debido ao agrandamento dos ósos e formación de microfracturas.
  • Deformación dos ósos: os ósos arquéanse e depende da zona na que ocorra pode afectar dunha forma ou doutra.
  • Dor articular: por culpa da deformación dos ósos facemos máis esforzo nas articulacións.


Onde é máis normal que apareza?

As partes do corpo máis afectadas son a pelve (pode causar dor de costas ou cadeira), o cranio (pode causar dor de cabeza, xordeira e deformidades faciais), a columna vertebral (pode causar debilidade nas extremidades) e as pernas (pode causar dor e arqueamento dos ósos).

Quen ten máis risco de contraer esta enfermidade?

Esta enfermidade podémola atopar sobre todo na xente da terceira idade e se ten descendentes con este problema é aínda máis posible tela.

Que outros problemas pode causar?

A enfermidade de Paget non só afecta aos ósos, tamén pode causar outras complicacións:

  • Artrite: Os ósos deformados poden premer máis as articulacións e facer que se desgasten, causando dor e dificultade para moverse.

  • Insuficiencia cardíaca: Nos casos graves, o corazón ten que traballar máis para enviar sangue aos ósos afectados. Isto pode ser perigoso sobre todo se a persoa tamén ten as arterias máis ríxidas do normal.

  • Cálculos renais: Como o óso se rompe demasiado rápido pode haber demasiado calcio no corpo e iso pode formar pedras nos riles.

  • Problemas no sistema nervioso: Se os ósos medran mal poden premer o cerebro, a medula espiñal ou os nervios e tamén reducir o fluxo de sangue a estas zonas.

  • Osteosarcoma: É un tipo de cancro de óso pouco frecuente, pero pode aparecer en persoas con esta enfermidade.

  • Dentes soltos: Pode ocorrer se a enfermidade afecta os ósos da cara ou da mandíbula.

  • Perda de visión: É unha complicación rara pero pode pasar se o Paget no cranio afecta os nervios relacionados coa vista.

Que tratamentos podemos levar a cabo?

É importante detectar e tratar a enfermidade de Paget canto antes para evitar complicacións. Os tratamentos máis habituais son:

  • Medicamentos:
    Hai varios tipos pero os máis usados son os bifosfonatos. Estes axudan a reducir a dor nos ósos e a frear o avance da enfermidade.

  • Cirurxía:
    A veces é necesaria cando aparecen certas complicacións. As operacións poden servir para:

    • Axudar a que as fracturas curen nunha posición mellor.

    • Substituír articulacións como o xeonllo ou a cadeira cando hai unha artrite moi grave.

    • Corrixir un óso deformado para reducir a dor en articulacións que soportan peso
      especialmente os xeonllos.

    • Reducir a presión sobre un nervio cando o crecemento do cranio ou problemas na columna afectan o sistema nervioso.


      En conclusión, a enfermidade de Paget é unha patoloxía que afecta ao crecemento dos ósos. A detección temperá e o tratamento adecuado son fundamentais para evitar complicacións e manter unha boa calidade de vida.

ENTRE O AIRE E O ÓSO

 

Que é o Pectus Excavatum e porque ocorre?

Que é o pectus excavatum?
O pectus excavatum é o nome que se lle dá a unha deformidade conxénita da parede torácica. Nesta afección, o esterno está afundido, formando unha depresión no peito, ás veces chamada "peito en funil". Actualmente, este tipo de deformidade torácica primaria é a máis común. Máis do 80 % destes casos danse en homes.
Isto analizarase ao longo desta publicación.

Por que ocorre isto? Causas e factores asociados
Non hai unha única causa para esta afección, pero as investigacións suxiren varios factores:

1. Crecemento anormal da cartilaxe costal
O mecanismo máis amplamente aceptado é que as cartilaxes que conectan as costelas co esterno medran de forma desigual ou excesiva, empurrando o esterno cara a dentro.

2. Compoñente xenético
A miúdo obsérvase un historial familiar, o que indica un factor hereditario.

3. Asociacións con outras afeccións
Non sempre ocorre de forma illada; ás veces está relacionado con:
  • Escoliose (curvatura da columna vertebral)
  • Síndrome de Marfan
  • Síndrome de Poland
  • Trastornos do tecido conxuntivo
Pero na maioría dos casos aparece de forma illada e sen enfermidades asociadas.

Síntomas: Como se manifesta?
O pectus excavatum pode variar moito dunha persoa a outra. Hai casos moi leves, case imperceptibles, e outros que son máis pronunciados.

1. Síntomas físicos máis comúns
  • Afundimento visible no centro do peito
  • Asimetría pectoral
  • Resistencia ao exercicio reducida
  • Falta de aire durante o esforzo intenso
  • Fatiga durante as actividades deportivas
 2. Síntomas emocionais e psicolóxicos
Especialmente durante a adolescencia, son comúns os seguintes:
  • Baixa autoestima
  • Vergoña por mostrar o torso
  • Inseguridade corporal
Diagnóstico: Como se identifica?
O diagnóstico adoita ser clínico, o que significa que abonda con observar a forma do peito. Non obstante, utilízanse varios métodos para avaliar a gravidade:
 
1. Exploración física
O médico avalía a profundidade da escavación  , a simetría e a forma.

2. Índice de Haller
Este obtense mediante unha tomografía computerizada e mide a relación entre o ancho do peito e a distancia entre o esterno e a columna vertebral.

Axuda a clasificar a gravidade:
  • Leve
  • Moderada
  • Grave
3. Probas adicionais
  • Espirometría (función pulmonar)
  • Electrocardiograma
  • Ecocardiograma
Estas probas determinan se a deformidade afecta o corazón ou os pulmóns.

Tratamentos: Que opcións hai dispoñibles?
O tratamento depende da gravidade, a idade e os síntomas.

1. Observación (casos leves)
Cando a depresión é leve e non produce síntomas físicos significativos, as revisións periódicas adoitan ser suficientes.

2. Exercicios e fisioterapia
Estes non corrixen completamente a malformación, pero poden:
  • Mellorar a postura
  • Fortalecer os músculos pectorais e das costas
  • Aumentar a capacidade respiratoria
Son especialmente útiles en casos leves e moderados.

3. Campá de vacío
Un dispositivo que crea succión no esterno e axuda a elevalo gradualmente.
Funciona mellor en adolescentes cun peito flexible.

4. Cirurxía
Indicada en casos moderados a graves ou cando hai deterioración funcional.

As dúas técnicas máis comúns son:
 
Procedemento de Nuss
  • Cirurxía minimamente invasiva
  • Insírese unha barra metálica que empurra o esterno cara a fóra
  • A barra permanece no seu lugar durante 2-4 anos
  • É a máis utilizada na actualidade
Procedemento de Ravitch
  • Máis tradicional
  • Require a extirpación da cartilaxe deformada e o reposicionamento do esterno
  • Úsase en casos moi complexos ou asimétricos
Prognóstico:
Que se pode esperar?
O pectus excavatum, especialmente en casos leves, non adoita afectar gravemente a saúde.
Cos tratamentos actuais, a corrección estética e funcional é excelente na maioría dos casos.
Ademais, moitas persoas levan unha vida completamente normal, mesmo participando en actividades deportivas intensas.



xoves, 5 de xuño de 2025

PRISIONEIROS DO ESTRÉS INTERNO: A ENFERMIDADE DE CUSHING

 





A enfermidade de Cushing pode chegar a aparecer cando as glándulas suprarrenais producen unha cantidade de hormonas superior á que debería de ser.
Exposición prolongada a glucocorticoides.


CAUSAS

Esta enfermidade é provocada por un tumor ou crecemento excesivo da hipófise, esta glándula está localizada xusto debaixo da base do cerebro. Un tipo de tumor da hipófise chamado adenoma é a causa máis común.
A hipófise secreta demasiada ACTH, que estimula a produción de cortisol, a hormona do estrés.



SÍNTOMAS

Os síntomas que presenta a enfermidade de cushing son os seguintes:
  • Obesidade da parte superior do corpo (por enriba da cintura) e extremidades delgadas.
  • Cara redonda, vermella e chea.
  • Taxa de crecemento lento nos nenos.
Respecto a os cambios na pel máis frecuentes:
  • Acné o infeccións da pel
  • Estrías
  • Pel delgada propensa á formación de hematomas.
Os cambios nos ósos e músculos:
  • Dor de lombo mais nos ósos
  • Acumulación de graxa entre os ombros.
  • Decaemento dos ósos, facilidade de fractura.
  • Músculos débiles.
Nas mulleres, a diferenza dos homes, tamén pode darse un crecemento excesivo do vello na cara, pescozo, abdome e muslos; ademais dun ciclo menstrual irregular o inexistente.
Mentres que nos homes poden presentarse a ausencia de desexo sexual e problemas de erección.




DIAGNÓSTICO

Primeiro fanse diferentes exames para confirmar a presenza de demasiada cantidade de cortisol, que son os seguintes:
  • Cortisol libre en urina de 24 horas.
  • Proba de inhibición con dexametasona (dose baixa).
  • Niveles de cortisol na saliva.
Estes, en cambio, determinan a causa do cortisol alto unha vez confirmado:
  • Nivel de ACTH no sangue.
  • Resonancia magnética do cerebro.
  • Proba da hormona liberadora de corticotropina.
  • Proba de inhibición con dexametasona (doses alta).
  • Mostra do seno petroso inferior, que mide os niveis de ACTH nas veas que drenan a hipófise en comparación coas do tórax.
Outros exames:
  • Proba de glicosa na sangue en xaxún e A1C para diabetes.
  • Probas de lípidos e colesterol.
  • Exame de densidade mineral ósea para detectar osteoporoses  .




TRATAMENTO

O tratamento para esta enfermidade implica a extirpación cirúrxica do tumor hipofisario. Despois da cirurxía, a hipófise pode comezar lentamente a funcionar de novo e retornar á normalidade.

Ademais, durante o proceso de recuperación, se pode necesitar tratamentos de substitución de cortisol, xa que a hipófise precisa de tempo para comezar a producir ACTH novamente.
A radioterapia na hipófise tamén se pode utilizar se o tumor non se extirpou por completo.
No caso de que o tumor non responda á cirurxía o á radiación, é probable que se precise de medicamentos para impedir que o corpo produza cortisol. E no caso que estes tratamentos non teñan éxito, é posible que sexa necesario extirpar as glándulas suprarrenais para que estas deixen de producir os altos niveis de cortisol.


PROGNÓSTICO

No caso de que non se trate, a enfermidade de Cushing pode provocar un padecemento grave e incluso a morte. A extirpación do tumor pode levar a unha recuperación completa, pero o tumor pode crecer novamente.

https://medlineplus.gov/spanish/ency/article/000348.htm

No seguinte vídeo podemos atopar máis información:




CANDO O CORPO CONFUNDE AO CEREBRO: EM


 A Esclerose Múltiple (EM) é unha enfermidade crónica que afecta ao sistema nervioso central. Nesta enfermidade, o noso sistema inmune ataca á mielina, que é unha sustancia que recobre/protexe as fibras nerviosas. Este ataque causa interrupcións na transmisión dos impulsos nerviosos.

A súa causa non é coñecida con exactitude pero pénsase que afecta a xenética e o ambiente. Tamén pode ser provocada por infeccións de virus en persoas que xa teñan certa predisposición.

Os síntomas máis comúns desta enfermidade son:

  • Fatiga esaxerada.
  • Perda de equilibro e coordinación.
  • Debilidade nos músculos.
  • Visión borrosa/doble.
  • Entumecemento.
  • Problemas coa memoria ou a concentración.

En canto ao diagnóstico soen realizar as seguintes probas:

  • Punción lumbar: para analizar o líquido cefalorraquídeo.
  • Resonancia magnética: detecta lesións no cerebro e na medula.
  • Probas visuais: para ver a velocidade da resposta nerviosa.

A enfermidade non ten cura, pero si que hai tratamentos que axudan a controlar os seus síntomas e a frear un pouco o avance: medicamentos inmunomoduladores, corticoides, fisioterapia, rehabilitación…

Algúns datos curiosos son que afecta máis ás mulleres que aos homes, que normalmente aparece entre os 20 e os 40 anos e que hai varios tipos (progresiva, remitente…)




mércores, 4 de xuño de 2025

O ECO INVISIBLE DO CEREBRO

 


QUE É A EPILEPSIA?

A epilepsia é un trastorno cerebral crónico que se caracteriza por provocar convulsións. Estás convulsións son episodios de actividade eléctrica anormal no cerebro que poden causar cambios na atención, comportamento e, nalgúns casos movementos corporais. A epilepsia non é contaxiosa e pode afectar a persoas de calquera idade.

CAUSAS

A epilepsia ocorre cando os cambios no tecido cerebral fan que o cerebro esté demasiado excitable ou irritable. Como resultado disto, as células cerebrais envían señais eléctricas anormais. Isto provoca convulsións repetitivas  e impredicibles.



Nas causas comúns da epilepsia, se inclúen:
  • Accidente cerebrovascular o accidente isquémico transitorio (AIT).
  • Demencia.
  • Lesión cerebral traumática.
  • Infeccións, como absceso cerebral, meninxite, encefalite e VIH.
  • Problemas cerebrais presentes no nacemento.
  • Trastornos metabólicos presentes ao nacer.
  • Tumor cerebral.
  • Vasos sanguíneos anormais no cerebro.
  • Outra enfermidade que dane ou destrúa o tecido cerebral.

SÍNTOMAS

Os síntomas poden variar dependendo da persoa. Algunhas poden sufrir leves episodios de ausencias. Outras teñen tremores violentos e perda da lucidez mental (convulsión).

O médico pode dar máis información acerca do tipo específico de convulsión que se pode ter:
  1. Ausencias típicas: inclúen convulsións que involucran un cambio no comportamento pero sen cambios no movemento motor.
  2. Convulsións parciais focais: os síntomas dependen da parte do cerebro afectada. Estas convulsións poden estenderse en todo o cerebro.
  3. Convulsións tonicoclónicas xeneralizadas: afecta a ambos lados do cerebro e causan alteración da conciencia.

PROBAS

Primeiro realízase un exame físico. Este comprende unha avaliación detallada do cerebro e da función do sistema nervioso.

Farase un electroencefalograma (EEG) para revisar a actividade eléctrica do cerebro. As persoas con epilepsia a miúdo teñen unha actividade eléctrica anormal.

Para diagnosticar a epilepsia ou planear unha cirurxía, necesítase:
  • Usar un aparato de rexistro electroencefalográfico durante días ou semanas.
  • Permanecer nun hospital especial onde se poda gravar a actividade do cerebro mentres cámaras de vídeo capturan o queoasa durante unha convulsión. (EEG en vídeo)
Os exames que se poden facer inclúen:
  • Química sanguínea.
  • Glicemia.
  • Contaxe sanguíneo completo (CSC)
  • Probas da función renal.
  • Probas xenéticas.
  • Probas na función hepática.

  • Punción lumbar.

TRATAMENTO

Se a epilepsia débese a un tumor, vasos sanguíneos ou sangrado no cerebro, a cirurxía para tratar estes trastornos pode deter estas crises.
Os medicamentos para previr as convulsións chamadas anticonvulsivos, poden reducir a cantidade de crises futuras.

VÍDEO EXPLICATIVO: EPILEPSIA EXPLICADA EN PRIMEIRA PERSOA









SÍNDROME DE TOURETTE

 


DESCRIPCIÓN:

Este síndrome de Gilles de Tourette caracterízase por movementos os cales se repiten moitas veces ou sons non desexados os cales son moi complicados de controlar.

Algúns deles son: xestos coas mans, xestos faciais, emitir sons raros, dicir palabras ofensivas ...

Estes tics xeralmente preséntanse entre os 2 a 15 anos. Os homes teñen entre tres e catro veces máis  que as  mulleres de probabilidade de que teñan este síndrome.

Este trastorno no ten cura, pódese tratar. Moitas persoas que padecen este trastorno non requiren dun tratamento xa que os seus síntomas non son molestos. Os tics adoitan disminuír despois  dos 10 anos.

SÍNTOMAS: 

Estes tics son os que fan distintivo este trastorno. Os cales poden variar en gravidade, e os máis severos poden afectar a comunicación e a calidade de vida.

Estes pódense clasificarse en dous tipos:

  1. Tics simples: Implican un número limitado de grupos musculares e son breves e repetitivos.
  2. Tics complexos: Involucran patróns de movementos coordinados que afectan a varios grupos  musculares.

Os tics poden ser motores (como parpadexo de ollos, sacudir a cabeza, encoller os ombreiros entre outros no caso dos tics simples e no caso dos complexos como inclinarse ou gritar, saltar, facer xestos ofensivos entre outros)  ou vocais (como resoprar tusir, ladrar no caso dos simples e nos complexos como repetir frases e palabras propias ou doutros), sendo os motores os que xeralmente aparecen primeiro. 

Ademais os tics poden empeorar si estás enfermo, estresado, canso ou emocionado.

CAUSAS: 

As causas deste trastorno son descoñecidas, é un trastorno complexo que probablemente  se causa por unha combinación de factores hereditarios e ambientais. Poden estar implicados produtos químicos no cerebro que transmiten impulsos nerviosos, como a dopamina e a serotonina.

FACTORES DE RISCO:

Os factores de risco que poden afectar neste trastorno son os antecedentes familiares, xa que se algúns dos teus familiares o tivo, ti tes máis posibilidades  de ter este trastorno, logo temos o sexo, xa que os homes teñen máis posibilidades de ter este trastorno que as mulleres.

DIAGNÓSTICO:

Para este trastorno non existe unha proba específica. O diagnóstico baséase no historial medico dos síntomas que padeces.

  • A causa de que non hai unha proba específica úsanse uns criterios para diagnosticar ste trastorno as cales son:
  • Os tics ocorren varias veces ao día, case todos os días durante máis dun ano.
  • Os tics aparecen antes dos 18 anos de idade.
  • Os tics non son consecuencia de medicamentos, outras sustancias ou outros trastornos médicos.
  • Os tics deben de cambiar co tempo o seu lugar, frecuencia, tipo, complexidade ou gravidade.

Por outro lado os síntomas do síndrome de Tourette pódense confundir con outras enfermidades como o o parpadexo nos ollos con problemas de visión..

Polo que os doutores recomendan facerse unha proba de sangue e estudos por unha imaxe como unha resonancias magnética. 

TRATAMENTO: 

Este trastorno pódese tratar con medicamentos ou terapia. No caso da medicación, pódense utilizar fármacos que resucen ou eliminan a dopamina, as inxeccións de Botox as cales deteñen o movemento do músculo, medicamentos para controlar o transtorno por déficit de atención e hiperactividade, antidepresivos, entre outros, e terapias como a terapia condutual, psicoterapia ou estimulación profunda .   






CANDO AS FAÍSCAS DO CEREBRO DESCONTRÓLANSE

  O sistema nervioso é o encargado de coordinar todas as funcións do noso. Este sistema funciona grazas as neuronas, as cales se se comunic...